290 zelfmoorden het afgelopen jaar, drie ervan ken ik
'Hey, hoe gaat het?' appte ik naar een vriendin. 'Niet zo best', appte ze terug. Dat was voor mij reden genoeg om niet langer te appen, maar haar direct te bellen. Toen ze de telefoon opnam, hoorde ik gelijk aan haar stem dat het mis was. 'Ik kan niet meer, San. Ik ben kapot,' zei ze met een stem die onmiddellijk verraadde dat er iets vreselijks gebeurd moest zijn. Met horten en stoten, omdat ze iedere keer niet kon praten door de hevige emoties, vertelde ze over de zelfmoord in haar familie. Een jonge meid, net de twintig gepasseerd. Ambitieus, gedreven, bezig met langzaam een pad naar de toekomst uit te zetten voor zichzelf. Maar ergens is ze een obstakel tegengekomen, een obstakel zo groot en massief dat het haar maar één uitweg bood: zelfmoord.
Helaas is dit niet de eerste keer in het afgelopen jaar dat in mijn kennissenkring een zelfmoord plaatsvindt. Met deze laatste zelfmoord staat het totaal op drie. Drie jonge vrouwen. Rond de twintig. Binnen één jaar. In mijn eigen kennissenkring. Wie dit leest, zal misschien denken: wat een verschrikkelijk toeval. Maar als je je oor te luisteren legt of je verhaal deelt met anderen, merk je dat steeds meer mensen het herkennen. Daarmee wordt het steeds moeilijker om het toeval te noemen.
