Een 'Gaza-vrije' Dodenherdenking zou normaal moeten zijn
Er was een tijd waarin het volkomen normaal was dat de Nationale Dodenherdenking gewoon over Nederland ging. Over onze oorlogsdoden, stilte en historisch besef. Maar anno 2026 lijkt het bijna verdacht geworden om 4 mei níét te koppelen aan Gaza, intersectionalisme of een andere politieke strijd. Alsof een nationale herdenking zonder activistisch bijprogramma moreel tekortschiet. Terwijl peilingen laten zien: juist de grote meerderheid van de Nederlanders wil dat 4 mei niet wordt gekaapt door activisten.
Een normale Dodenherdenking lijkt inmiddels bijna verdacht. Want wat ooit begon als een subtiele verbreding van 4 mei — “ook ruimte voor andere verhalen”, “meer inclusiviteit”, “kritisch kijken naar het koloniale verleden” — is inmiddels veranderd in een complete ideologische annexatie van de herdenking. Links heeft jarenlang geprobeerd van 4 mei een spiegelpaleis van hedendaagse politieke thema’s te maken. Eerst ging het over racisme. Toen over uitsluiting. En nu heeft men een nieuw exportproduct gevonden: Gaza.
