Wie langs Duinrell rijdt, ziet nauwelijks dat achter de slagbomen een enorm asielzoekerscentrum schuilgaat. Toeristen parkeren hun auto voor het Tikibad. Gezinnen lopen richting de camping. Tussen hen door fietsen bewoners van het azc richting de supermarkt of de bushalte. Toch speelt zich achter die rustige buitenkant een discussie af die het dorp al jaren verdeelt.

Van noodopvang naar permanent azc
De opvang bij Duinrell begon ooit als tijdelijke winteropvang. De vakantiehuisjes stonden buiten het toeristenseizoen leeg en werden gebruikt als noodlocatie. Sinds 2024 veranderde dat definitief. Het terrein kreeg de status van officieel azc dat het hele jaar openblijft.

Daardoor groeide Duinrell bijna geruisloos uit tot een van de grootste opvanglocaties van Nederland. Momenteel verblijven er meer dan 900 asielzoekers. Het gaat vooral om Syriërs, maar ook om mensen uit Jemen en Somalië. Volgens de gemeente bestaat ongeveer 90 procent van de bewoners uit mannen.

Opvallend is dat Wassenaar daarmee veel meer opvang biedt dan volgens de Spreidingswet nodig zou zijn. Volgens lokale politici zou het dorp eigenlijk rond de 158 opvangplekken moeten aanbieden.

“Mensen bleken minder bang dan gedacht”
Niet iedereen ziet het azc als probleem. Vrijwilliger Frans Senf woont vlakbij en besloot zich juist actief in te zetten voor de opvang. “Ik werd diep ongelukkig van alle negatieve reacties op de komst van vluchtelingen”, zegt hij tegenover De Telegraaf.

Samen met tientallen vrijwilligers richtte hij een tijdelijke ontmoetingsplek op waar asielzoekers konden schilderen, piano spelen en timmeren. “Uit heel Wassenaar kwamen mensen helpen en binnen een paar dagen was het gepiept. De vluchtelingen vonden het geweldig.”

Volgens Senf draait veel weerstand uiteindelijk om onbekendheid. “Asielzoekers willen vooral gezien worden als mens. Dat begint met ze te groeten op straat.” Ook het COA wijst daar bij De Telegraaf steeds op. “Keer op keer blijkt: als een azc er eenmaal is, is die weerstand snel verdwenen.”

Toch blijft de onrust bestaan
Maar in Wassenaar is het beeld minder idyllisch dan het COA schetst. Achter de schermen blijft de opvang het dorp verdelen.

Hart voor Wassenaar-raadslid Irma van der Marel zegt tegenover De Telegraaf dat veel inwoners zich wel degelijk minder veilig voelen sinds de komst van het azc. “Het grote azc geeft velen een gevoel van onveiligheid, vooral dames”, zegt ze. “Ik krijg geregeld berichten van meiden die op de fiets worden achtervolgd of zelfs van hun fiets zijn getrokken.”

Ook in de horeca leven zorgen. Een jonge medewerkster vertelt dat haar oma niet meer alleen door het bos durfde te wandelen. “Dus we hebben haar smurfenspray gegeven.”

Incidenten en extra controles
Volgens cijfers van de politie waren er vorig jaar ongeveer 75 meldingen waarbij bewoners van het azc betrokken waren. Het ging vaak om verkeersovertredingen, zoals rijden zonder rijbewijs, maar ook om winkeldiefstal, heling en overlast door alcohol of drugs. Boa’s surveilleren daarom extra in winkelgebieden rond Duinrell.

Voor tegenstanders bevestigen die cijfers dat een grootschalige opvang altijd gevolgen heeft voor de omgeving. “Een azc zonder overlast bestaat niet”, klinkt het onder inwoners geregeld. Van der Marel zegt dat het belangrijk is daar eerlijk over te blijven. “Een azc brengt ook overlast met zich mee. Dat maakt het extra belangrijk om transparant te zijn in de besluitvorming.”

Ondernemers merken gevolgen
Ook sommige ondernemers zeggen de gevolgen van het azc te merken. Een restauranteigenaar vlak bij Duinrell stelt dat toeristen vaker wegblijven. “Als ondernemer heb ik er financieel last van”, zegt hij tegenover De Telegraaf. “Er komen minder toeristen.”

Daarnaast plaatst hij vraagtekens bij sommige asielverhalen. “Een Eritrese dame die hier werkte, ging op vakantie naar Eritrea. Dan vraag ik me af: waarom moeten wij haar hier huisvesten?” Dat soort ervaringen voedt lokaal de scepsis over het asielbeleid.