Notulen onthullen: PvdA-top stoorde zich aan mediakritiek op integratie
Vrijgegeven notulen uit het jaar 2000 geven een inkijk in het integratiedebat binnen de toenmalige regering. Daaruit blijkt dat PvdA-prominenten Jan Pronk en Job Cohen zich stoorden aan de manier waarop de media berichtten over integratie van immigranten. Zij vonden dat het beeld te negatief werd neergezet. De discussie speelde in een periode waarin het onderwerp steeds prominenter werd in het publieke debat, meldt De Telegraaf.
Aanleiding voor de politieke discussie was onder meer het essay ‘Het multiculturele drama’ van PvdA-ideoloog Paul Scheffer. Daarin stelde hij dat Nederland risico liep op het ontstaan van een ‘etnische onderklasse’. Ook waarschuwde hij dat ‘de maatschappelijke vrede ernstig wordt bedreigd’. Zijn analyse leidde tot brede politieke en maatschappelijke reacties.
Binnen het kabinet kwam het onderwerp op tafel in aanloop naar een debat in de Tweede Kamer. Integratie stond hoog op de agenda. Politici verschilden van mening over de richting van het debat en de toon ervan.
Kritiek op media en debat
Jan Pronk vond dat de discussie niet te veel moest draaien om asielbeleid. ‘Het debat dient zich niet toe te spitsen op het toelatingsbeleid ten aanzien van asielzoekers’. Volgens hem moest het gesprek breder worden gevoerd en verschillende onderdelen van integratie omvatten.
Daarnaast wees Pronk erop dat het debat niet nieuw was. Hij benadrukte dat er al eerder beleid was ontwikkeld, zoals een minderhedennota uit 1983. Volgens hem werd in de media een verkeerd beeld geschetst van de geschiedenis van het integratiebeleid.
Job Cohen sloot zich bij die kritiek aan. Hij stelde dat de berichtgeving te somber was. Volgens hem werd in de media ‘regelmatig de indruk gewekt’ dat integratie een ‘verloren zaak’ was. Daarmee verzette hij zich tegen de toon van het publieke debat.
Andere geluiden binnen kabinet
Niet alle bewindspersonen keken op dezelfde manier naar de kwestie. VVD-vicepremier Annemarie Jorritsma wilde juist meer aandacht voor concrete problemen. Zij pleitte voor focus op ‘de problematiek van allochtonen die al langere tijd in Nederland woonachtig zijn’.
Ook werd gekeken naar praktische oplossingen. Zo kwam het idee naar voren om de leerplicht te verlagen naar vier jaar. Jorritsma gaf aan ‘voorstander’ te zijn van deze maatregel. Binnen het kabinet bestond daar echter geen volledige overeenstemming over.
Onderwijsminister Loek Hermans had twijfels. Hij vroeg zich af of het zinvol was om zo’n maatregel te nemen voor een kleine groep. Ook wees hij op het belang van de taalomgeving buiten school. Uiteindelijk werd de leerplicht niet aangepast en bleef die op vijf jaar staan.
