Siebelt doet al tientallen jaren onderzoek naar linkse netwerken in Nederland. Volgens hem gaat het niet om een losse verzameling activisten. Hij spreekt van een historisch gegroeid stelsel dat beleid beïnvloedt, publieke middelen ontvangt en via allerlei organisaties druk uitoefent op het asieldebat. In gesprek met NieuwRechts waarschuwt hij dat de macht van dit netwerk inmiddels zo groot is geworden dat die moeilijk terug te draaien is. Siebelt werkt op basis van zijn eigen onderzoek aan een boek over de linkse netwerken achter de asielindustrie.

Linkse kerk als letterlijk machtsnetwerk
Volgens Siebelt spelen kerkelijke organisaties al lange tijd een centrale rol binnen de asielnetwerken. Vooral de Nederlandse Raad van Kerken heeft volgens hem een belangrijke positie. Kerkelijke organisaties zouden vanaf het begin betrokken zijn geweest bij de opvang van asielzoekers, de steun aan mensen zonder verblijfsstatus en het openstellen van kerkgebouwen.

"Waar ik het meeste van schrok, was de rol van de Nederlandse Raad van Kerken," zegt hij. "Zij zijn degenen geweest die de kerken hebben opengezet voor asielzoekers. Zij zijn degenen geweest die de kerken hebben opengezet voor moslims."

Nog geen betalend lid? Steun het subsidievrije geluid van NieuwRechts.nl. Sluit nu een abonnement af met korting:

Siebelt ziet hierin meer dan liefdadigheid. Volgens hem vormen kerken, ngo’s en politieke partijen samen een bestuurlijk netwerk dat invloed heeft op het migratiebeleid. De kerkelijke achterban is kleiner geworden, maar de institutionele macht is volgens hem gebleven. Daardoor kan een kleiner geworden kerkelijk netwerk volgens hem nog altijd grote invloed uitoefenen op politiek en bestuur.

Volgens Siebelt bleef die invloed niet beperkt tot migratie. Kerken werden volgens hem ook verbonden aan andere progressieve thema’s, zoals klimaat en milieu. "De kerken moesten meedoen aan linkse thema's zoals de klimaatbeweging en migratie," zegt hij. "Zij zijn de grote sfeermakers geweest."

De rol van INLIA
Ook stichting Internationaal Netwerk van Lokale Initiatieven met Asielzoekers, kortweg INLIA, speelt volgens Siebelt een grote rol in dit netwerk. Deze kerkelijke organisatie vangt mensen zonder verblijfsstatus op. Volgens Siebelt maakt die opvang het voor illegalen mogelijk om zich aan uitzetting te onttrekken. Hij stelt dat INLIA bovendien nauw verbonden is met bestuurlijke en politieke kringen.

Als voorbeeld noemt Siebelt de rol van Theo Bovens. Bovens is CDA-senator en fractievoorzitter van het CDA in de Eerste Kamer. Daarnaast was hij bestuursvoorzitter van het Kansfonds, dat volgens Siebelt INLIA financiert. "Om even een voorbeeld te geven dat de verwevenheid tussen politiek en dit soort organisaties dusdanig is dat je het niet meer kunt terugdraaien."

Daarmee ziet Siebelt een bredere christendemocratische lijn. De oude KVP en ARP, die later opgingen in het CDA, zouden volgens hem samen met kerkelijke netwerken een belangrijke rol hebben gespeeld bij de opbouw van deze structuren. "Zij speelden politiek samen met die kerken een belangrijke rol," zegt hij. "En nog spelen die kerken een rol. Alleen kun je je afvragen: waarom zijn die kerken leeggelopen?"

Volgens Siebelt is precies dat de kern van het probleem. Het maatschappelijke draagvlak van de kerken is afgenomen, maar hun netwerken zijn blijven bestaan. "De kerken zijn leeggelopen omdat ze hun binding met de burger verloor, maar hun netwerken bestaan nog steeds," zegt hij. "Ze hebben nog altijd hun naam. De Nederlandse Raad van Kerken en de Wereldraad van Kerken."

Volgens Siebelt streven deze netwerken naar een samenleving zonder nationale grenzen. Die visie werkt volgens hem door in beleid, subsidies en activistische organisaties rond migratie. "Zij zeggen ook zelf dat ze streven naar een wereld zonder grenzen," zegt hij. "Iedereen heeft recht om overal te wonen, recht op een uitkering en recht op huizen. Behalve je eigen bevolking dan."