Van wie is de openbare ruimte? Niet van de inwoners
Van wie is de openbare ruimte? Niet van de inwoners. Zo, klaar. Column. Oké, ik zal iets uitbreiden. We hebben in Nederland een bijna aandoenlijke gewoonte om te doen alsof de openbare ruimte van iedereen is. Straten, pleinen, parken, parkeerplaatsen. Het klinkt alsof we gezamenlijk eigenaar zijn van een soort gedeelde huiskamer waar we samen even goed op moeten passen. Een soort nationaal IKEA-model waarin iedereen mag wonen, maar niemand echt de bank mag verplaatsen.
Alleen werkt het zo niet. Want zodra je de vraag serieus stelt wie hier eigenlijk beslist, valt dat beeld langzaam uit elkaar. De bewoners van een straat bepalen niet hoe die straat wordt ingericht. De mensen die dagelijks over een plein lopen hebben geen zeggenschap over de vraag of het een parkeerplaats, fietszone of klimaatadaptief ontmoetingsgebied wordt. Ondernemers die afhankelijk zijn van die ruimte mogen er (meestal) gebruik van maken, maar niet erover beschikken.
