Sophie Straat bejubelt apartheid zolang het maar in haar straatje past
Ruim zeventig jaar nadat Rosa Parks weigerde achterin de bus plaats te nemen, worden gewone burgers weer op huidskleur gesegregeerd — dit keer op een Nederlands festivalterrein. 'Witte mannen naar achteren!' declameerde Sophie Straat driemaal door de microfoon. Waar muziek doorgaans zalen verenigt, kreeg Straat het voor elkaar om haar optreden op Best Kept Secret om te toveren een inclusieve apartheidsshow. Half Nederland fronste de wenkbrauwen, en bijval kwam vooral van het gebruikelijke koor uit Amsterdam-Oost. Het linkse gebrek aan zelfreflectie toonde wat de naam al verraadde: deze Straat eindigt in een doodlopende weg.
Wie dacht dat het optreden zelf de klap was, kreeg deze week de toegift. Sophie Straat klom in de pen en publiceerde een 1.460 woorden tellend Instagram-epistel, waarin ze zich beklaagt over het uitblijven van 'publieke solidariteit'. Nederland is in haar ogen 'neofascistisch', critici zijn 'kinderen verpakt in een volwassen lichaam' en de muzieksector is laf omdat hij geen persverklaringen uitstuurt.
