De moeder en dochter geven niet op. Hun advocaat legde bezwaar in. De hogere aanklager in Celle moet nu beslissen over een aanklacht. Frida eist gerechtigheid. ‘Ze moeten een straf krijgen voor wat ze mij hebben aangedaan,’ zegt zij. Een van de jongens filmde alles stiekem. Het filmpje ging viral. Frida trekt zich sindsdien terug in haar kamer. Zij herhaalde vrijwillig de negende klas.

Justitie zag geen dwang
De aanklager schreef dat er geen strafbaar feit met genoeg zekerheid te bewijzen was. ‘Ik kan hun een strafbare handeling met de voor de aanklachtvereiste zekerheid niet aantonen,’ zo stelde de eerste aanklager. De advocaat van de familie noemde dat een miskenning van de kwetsbaarheid van jonge slachtoffers.

Eén jongen bood later excuses aan. Hij wilde zelf aangifte doen. In een chat schreef hij: ‘Ik zweer op de Koran: Ik werd bedreigd om dat te doen, werd zogezegd ook verkracht, was ook nog maagd.’ Dat speelde geen rol bij de stopzetting. Frida schreeuwde niet en huilde niet. Zij sloot zich af, keek walging en deed niet mee. Tegen haar moeder zei zij: ‘Ik had gewoon alleen maar angst, angst, angst.’ De jongens waren ouder en sterker.

Angst telt niet als verzet
De aanklager oordeelde hard. ‘Voorwaarde voor de strafbaarheid van de beschuldigden is allereerst dat de weerzin voor een objectieve derde herkenbaar geweest zou zijn.’ Alleen woorden, huilen of afweren golden. Strafrechtgeleerde Malte Höpfner ziet het anders. ‘De situatie spreekt tegen vrijwilligheid. Hoe jonger, hoe meer bescherming het slachtoffer nodig heeft. Ik denk dat zelfs een simpel nee-is-nee de situatie niet had veranderd. Het is eerder standaard dat slachtoffers geïntimideerd zijn en niets zeggen. Helemaal bij zo’n jong meisje. Hoe jonger het vermeende slachtoffer is, hoe eerder de dader moet merken dat het niet vrijwillig is.’

Politicus Sebastian Schlüsselburg wil dat de wet strenger wordt. ‘Alleen ja betekent ja.’ Hij noemt het huidige recht te ver van de werkelijkheid, vooral bij minderjarigen. ‘Men kan toch in zo’n lichamelijke en psychische dwangsituatie niet van iedereen eisen hard nee te zeggen, weg te draaien, te huilen of stijf te worden.’ De deur was van binnen op slot en versperd met een biljarttafel. De aanklager denkt dat dit misschien toeschouwers moest weren. Frida had haar telefoon nog. Daarom was zij volgens justitie niet weerloos.

Op 10 juli zou dezelfde leider, nu zeventien, opnieuw een meisje van veertien hebben verkracht. De aanklager zegt dat elke zaak apart moet. Of dit de eerdere zaak beïnvloedt, is pure speculatie.