Pleur op, soepjurk, of we slaan je vol op je bek
Er was een tijd dat politici erudiete figuren waren. Mensen van statuur, van onbesproken gedrag en met een degelijk vocabulaire, die spraken in volzinnen. Die het goede voorbeeld gaven, omdat dat het volk goed deed volgen. Maar die tijd is voorbij. Decorum bestaat niet meer. En met een oproep tot geweld hier en daar is niks mis; dat kan wél, want dat is gewoon positief leiderschap.
Heeft u Frits Bolkestein weleens horen zeggen dat bepaalde mensen ‘op moeten pleuren’? Of Hans van Mierlo dat hij zijn opponenten in elkaar ging slaan? Stuurde Ruud Lubbers weleens een fax naar een partijgenoot waarin hij een collega-bewindspersoon uitschold? Niet dat wij weten. Vroeger werden de leiders van ons land namelijk geacht nette mensen te zijn. Sterker nog, dat werd niet alleen van hen verwacht, ze wáren het ook gewoon. Van zichzelf, omdat ze geloofden in normen en waarden en fatsoen. Omdat zij zich bewust waren van de betekenis van hun ambt. Omdat dat ambt dus echt iets betekende. Namelijk dat Nederland een beschaafd land was.
