Wassim stierf op 25 november 2023 in het Belgische Habay-la-Vieille. Het jongetje woonde sinds het overlijden van zijn moeder alleen bij zijn vader. Zij was eerder dat jaar omgekomen bij een verkeersongeval. Volgens verschillende getuigen veranderde Taoussi daarna sterk en werd hij tegenover zijn zoon steeds ongeduldiger en agressiever.

Autisme speelde volgens jury mee
Bij Wassim bestonden vermoedens van autisme. Hij sprak weinig, schreeuwde geregeld en had volgens zijn omgeving gedragsproblemen. Een officiële diagnose was er voor zover uit de rechtszaak blijkt niet. Zijn vader hield bovendien vol dat zijn zoon “normaal” was en dat anderen hem autistisch noemden.

Tegelijk verklaarden meerdere getuigen dat Taoussi zijn zoon geregeld uitschold met een neerbuigende term voor mensen met een verstandelijke beperking. Na de dood van Wassim zou hij hebben gezegd: “Hij zit niet meer in zijn wereld van debielen.” Het Openbaar Ministerie gebruikte onder meer die uitspraak om te betogen dat afkeer van de vermoedelijke autistische kenmerken een rol speelde bij het geweld. De jury volgde die redenering en nam het discriminatoire motief als verzwarende omstandigheid aan. 

Volgens Belgische media was het de eerste keer dat in België een assisenzaak draaide om haat tegen autisme als verzwarende omstandigheid bij een moord. 

Tachtig letsels op lichaam
De medische bevindingen speelden een centrale rol in het proces. Op het lichaam van Wassim werden na zijn dood ongeveer tachtig letsels aangetroffen. De lijkschouwer constateerde onder meer letsel dat wees op harde slagen. Volgens deskundigen overleed het jongetje door zwaar hoofdletsel in combinatie met verwurging.

Het kind was eerder al met ernstig letsel in het ziekenhuis beland. In april 2023 liep hij een gebroken dijbeen op. Zijn vader gaf daar in de loop van de tijd verschillende verklaringen voor, waaronder een val in de badkamer, van een vensterbank of van de trap. De jeugdhulp raakte na die ziekenhuisopname bij het gezin betrokken. 

Kort voor zijn dood was Wassim bovendien ziek en at hij nauwelijks. De jury achtte Taoussi niet alleen schuldig aan moord, maar ook aan het onthouden van voedsel en verzorging en aan eerder gepleegd geweld tegen het kind. 

Vader bleef geweld ontkennen
Taoussi ontkende tijdens het proces dat hij zijn zoon doelbewust had gedood. Hij zei dat hij na de dood van Wassims moeder zowel “papa als mama” was geweest en dat hij zijn kind accepteerde zoals hij was. Volgens zijn verdediging konden sommige verwondingen zijn ontstaan tijdens pogingen om het bewusteloze jongetje te reanimeren. 

Zijn advocaten bestreden ook het motief van haat. Het gebruik van beledigende woorden bewees volgens hen nog niet dat Taoussi vijandig stond tegenover zijn zoon vanwege diens mogelijke autisme. Ook wezen zij erop dat hulpverleners hem eerder als meewerkende vader hadden gezien. 

De twaalfkoppige jury verwierp die verdediging. Zij achtte bewezen dat Taoussi zijn zoon opzettelijk doodde en dat zijn minachting voor de vermoedelijke autistische kenmerken daarbij een rol speelde. Een dag later legde het hof hem de zwaarste straf op: levenslange opsluiting.