Europa zonder ruggengraat: we dreigen opgeslokt te worden
Alweer even geleden zag ik filmpjes voorbij komen van Daisy Mohr en Olaf Koens vanuit de Sednaya gevangenis in Syrië. Assad was het land uitgejaagd en een vrolijk, gezond en voorspoedig tijdperk stond de Syrische bevolking te wachten,(moesten we geloven.) En je moet eigenlijk een sadist zijn als de beelden niet door merg en been gaan. En er geen huivering door je stuitje loopt bij het zien van die beelden. Laat staan dat we ons ook maar enigszins erin kunnen verplaatsen, om zo sympathie en medeleven te krijgen. En dat is voor al die onschuldigen volkomen terecht, toch?
De unieke kans die als een soort spin geboden werd door de nieuwe vredelievende leiders van het land, kán je als journalist gewoon niet aan je voorbij laten gaan. En dus deden Daisy en Olaf heldhaftig verslag van de verschrikkingen aldaar, de verhalen en documentatie zijn vast bruikbaar voor een zaak bij het ICC. Daar zullen Zuid-Afrika, Ierland en Spanje vast ook wel voorop gaan lopen.
