Het was een gewone dag, tot het telefoontje kwam dat zijn leven voorgoed verbrak. Michaels dochter Ann-Marie werd slachtoffer van een brute mesaanval. Haar vriend Danny werd eveneens gedood. Het verlies drong niet in één keer door. “Mijn dochter ligt twee meter onder de grond. Dat is de realiteit. Ik kan het niet geloven,” vertelt hij in een uitgebreid interview met Marc Friedrich.

Verdriet en woede
Michael vertelt hoe hij sinds de aanval leeft in een storm van gevoelens. Verdriet dat niet weggaat, en woede die soms alles overheerst. “Ik voel woede in mij. Woede jegens de dader. Woede jegens een systeem dat dergelijke daden toestaat.”

Zijn woede richt zich niet alleen op de dader. Ook de overheid krijgt ervan langs. “Ik voel me in de steek gelaten door de politiek. Het gaat altijd om de daders, nooit om de slachtoffers.”

Steekincidenten nemen toe
Het verhaal van Michael staat niet op zichzelf. Uit overheidscijfers blijkt dat het aantal mesaanvallen in Duitsland de afgelopen jaren sterk is gestegen. In 2022 werden meer dan 8.000 gevallen geregistreerd, in 2023 liep dat aantal op tot ruim 9.000. Vooral in grote steden zijn steekpartijen inmiddels een dagelijks probleem.

Politici en politie waarschuwen dat jongeren steeds vaker messen bij zich dragen. In sommige deelstaten wordt gesproken over een “messenepidemie”. De roep om strengere controles, hogere straffen en preventieve maatregelen klinkt luider dan ooit. Toch blijft concreet beleid volgens critici achter.

Het gevoel van onmacht
Voor Michael is die statistiek meer dan een getal. Het is de harde realiteit waarin zijn dochter werd meegesleurd. Hij ziet een land waarin geweld toeneemt, maar waar bestuurders wegkijken. “We hebben veiligheid nodig. We hebben bescherming nodig. Maar wat doet de politiek? Ze praat, ze kalmeert, ze doet niets.”

Hij vraagt zich hardop af of zijn dochter nog had geleefd als maatregelen eerder en strenger waren geweest. “Als men eerder had ingegrepen, zou mijn dochter misschien nog in leven zijn.”

De politieke dimensie
Het interview met Marc Friedrich is niet alleen een persoonlijk verhaal. Het is ook een aanklacht. Michael wil dat Duitsland eerlijker naar het probleem kijkt. Voor hem draait het om verantwoordelijkheid: van rechters, van politici, van iedereen die beslissingen neemt.

“Het mag niet zo zijn dat ouders hun kinderen moeten begraven omdat de staat zijn taak niet vervult,” benadrukt hij. Michael vraagt aandacht voor de slachtoffers, voor de ouders die achterblijven: “Ik wil dat mijn dochter niet voor niets is gestorven. Dat we kijken. Dat er iets verandert.”