In de havenstad Bizerte maakte Boujemâa zijn aftreden bekend. In twee livestreams beschuldigde hij de organisatoren van misleiding: “Er is tegen ons gelogen over de identiteit van sommige deelnemers in de voorhoede van de vloot. Ik beschuldig de organisatoren ervan dat ze dit aspect voor ons verborgen hebben gehouden.” De aanwezigheid van Ayadi op de eerste boot richting Gaza bleek voor hem de steen des aanstoots.

Ook andere prominenten haakten af. Activiste Mariem Meftah schreef fel op sociale media: “De seksuele geaardheid van ieder mens is een privézaak […]. Maar queer-activist zijn betekent de waarden van de samenleving aantasten en een weg inslaan die mijn kinderen en mijn naasten in een situatie kan brengen die wij afwijzen. Ik weiger dat men mijn zoon op school voorstelt om van geslacht te veranderen… Ik zal degenen die ons in dit slechte parket hebben gebracht niet vergeven. We moeten erover praten, want sommigen houden ervan een rode lijn over te steken of hebben dat al gedaan. Ik roep iedereen op de situatie te redden en de fout recht te zetten tegenover de mensen die hun bloed hebben gegeven opdat deze vloot het daglicht kon zien.”

Woede over ‘woke-invloed’
De deelname van lhbti-groepen leidde ook buiten de vloot tot protest. De bekende tv-presentator Samir Elwafi stelde dat de Palestijnse zaak onlosmakelijk verbonden is met religie en niet mag worden “besmet” door andere agenda’s. “Palestina is in de eerste plaats de zaak van de moslims en je kunt die niet losmaken van haar spirituele en religieuze dimensie — Jeruzalem staat in dat opzicht centraal in haar symbolen en in haar lot. Dus waarom brengen jullie er verdachte activisten bij die andere agenda’s dienen, zoals het lhbti-isme, dat niets met Gaza te maken heeft?! Waarom horen wij de stemmen van deze mensen in een vloot die onze samenlevingen zou moeten vertegenwoordigen in hun solidariteit met Gaza?! Waarom verdelen jullie de mensen rondom de grootste zaak die hen juist zou moeten verenigen?! Waarom al die financiële, morele, ideologische en veiligheidsgerelateerde verdachtmakingen in een vloot die de Arabische gevoeligheid en het menselijk geweten zou moeten vertegenwoordigen?! Wat kan je verwachten van een Arabische moslim die de slogans van de queer-beweging ziet en hoort in een vloot in naam van zijn heiligste zaak, die daarmee wordt ontheiligd?!”

Grote opkomst, maar diepe scheuren
Ironisch genoeg kende de vloot juist een breed draagvlak in Tunesië. De regering opende havens, voorzag de schepen van gratis brandstof en de Garde Nationale zwaaide hen uit met pro-Palestijnse gebaren. Parlementariërs en activisten prezen de actie als een “historisch moment” en een toonbeeld van “de stem van de vrije wereld”.

Toch legt de ruzie bloot dat de eenheid snel breekt zodra lhbti-activisme zichtbaar wordt. Waar de organisatoren hoopten op een internationaal front tegen Israël, overheerst nu verdeeldheid. De vraag rijst of de Palestijnse zaak en progressieve westerse thema’s zoals queer-activisme ooit samengaan in een context waar religie en traditionele waarden zo’n centrale rol spelen.

Ondanks de controverse vertrokken uiteindelijk zo’n twintig schepen vanuit Bizerte richting Gaza, aangevuld met zes Tunesische boten. Maar de eenheid die de organisatoren voor ogen hadden, lijkt onderweg al verloren.