Media gelden als de waakhond van de democratie, maar wie bewaakt de waakhond?
In Nederland bestaan uitgebreide controlemechanismen voor politiek en bestuur, maar de media blijven buiten schot, terwijl zij inmiddels zelf zijn uitgegroeid tot een grote machtsfactor. Media bepalen wat telt, wie gehoord wordt en waarover publieke verontwaardiging ontstaat. Daarmee is mediacratie geen randverschijnsel, maar dé blinde vlek van onze democratie.
Mediacratie, een samentrekking van de woorden media en democratie, is het idee dat democratische landen vooral geregeerd worden door diegenen die de macht hebben om via de media de publieke opinie te beïnvloeden. Al in 1922 beschreef de Duitse socioloog Ferdinand Tönnies dit fenomeen expliciet. Wat daar vandaag de dag nog bijkomt, is een allesoverheersende aandachtseconomie, waarin snelheid (we leven tenslotte inmiddels in een 24/7 nieuwscyclus), conflict en emotie leidend zijn. Hierin wint zichtbaarheid en framing het steeds vaker van inhoud en context.
