De aanval vond op 3 februari plaats op straat in Maastricht. De verdachte en het 29-jarige slachtoffer uit Algerije kenden elkaar uit het azc. Op camerabeelden is te zien dat de mannen na een ruzie met elkaar op de vuist gingen. Het slachtoffer had alcohol gedronken en belandde tijdens het gevecht op de grond. De verdachte ging boven op hem zitten en hield hem tegen toen hij probeerde op te staan. Daarna trapte hij hem zes keer met zijn geschoeide voet tegen het hoofd.

Na de vijfde trap bleef het slachtoffer volgens de rechtbank bewegingloos liggen. De verdachte stopte uiteindelijk met het geweld, maar bood geen hulp. Hij liet de man op straat achter en liep weg. Agenten troffen het slachtoffer korte tijd later op zijn rug aan. De Algerijn werd naar het Maastricht UMC+ gebracht. Via een tolk vertelde hij dat hij ruzie had gekregen met een vriend. Enkele uren later mocht hij het ziekenhuis verlaten. Hij verscheen daarna niet bij een controleafspraak met de oogarts. Daardoor kon niet worden vastgesteld of hij zwaar of blijvend letsel had opgelopen.

Later bleek dat het slachtoffer op 1 maart vanuit het aanmeldcentrum in Ter Apel met onbekende bestemming was vertrokken. Sindsdien ontbreekt ieder spoor van hem. Doordat hij niet meer bereikbaar was, konden artsen en justitie geen aanvullend onderzoek doen naar de ernst van zijn verwondingen. Dat gebrek aan medische informatie speelde een belangrijke rol in het vonnis.

De rechters benadrukken dat de verdachte bleef trappen terwijl het slachtoffer zich nauwelijks nog kon verdedigen. Daarna liet hij hem hulpeloos achter op een openbare weg. Volgens de rechtbank vergroot dergelijk straatgeweld de gevoelens van onveiligheid in de samenleving.