De universiteit moet selecteren op talent, niet op huidskleur
Jori Kalkman van Wageningen Universiteit ziet in de affaire-Jason Arday het bewijs dat de academische wereld onveilig is voor zwarte wetenschappers. Als u dan meteen begint te glimlachen, neem ik u dat niet kwalijk, want het is inderdaad een nogal hilarische omkering van oorzaak en gevolg. Dat er ook racistische of persoonlijke aanvallen zijn geweest richting Arday maakt de fraude niet minder bezwaarlijk. Arday was namelijk het product van een systeem dat huidskleur systematisch boven prestatie stelt.
Arday werd in 2023 met veel bombarie en trompetgeschal binnengehaald als de jongste zwarte hoogleraar ooit aan Cambridge. Zijn levensverhaal leest als een script voor een speelfilm: non-verbaal tot zijn elfde, dyslexie, autisme, hersentumor, dertig marathons in 35 dagen gelopen, miljoenen opgehaald voor goede doelen, waterputten geslagen in Afrika. Het lijkt haast te mooi om waar te zijn. En dat was het uiteraard ook. Meer dan honderd passages in zijn proefschrift bleken vrijwel letterlijk overgenomen uit andermans werk. Claims over sportprestaties, fondsenwerving en zelfs zijn eigen jeugd bleken onhoudbaar of pure verzinsels. Cambridge begon alsnog een onderzoek. Arday legde zijn functie neer. En pleegde vervolgens zelfmoord.
