Onderweg naar de supermarkt, zag ik op een straathoek een Nederlands echtpaar van rond de vijftig jaar dat werd lastiggevallen door een Marokkaanse jongen van ongeveer zeventien. Hun fietsen stonden bij het stoplicht, blijkbaar in de weg, en dat was voor de jongen genoeg reden om agressief te worden. Al snel stopten er meerdere voertuigen: scooters, auto’s, zelfs een motor. Vanuit een van de auto’s klonk het: “Broer, moet ik je helpen?” Anderen kwamen dreigend om het stel heen staan. Nog voordat ik de kans had om in te grijpen, escaleerde de situatie. De jongen sloeg de man in zijn gezicht, waarna hij op de grond viel en vervolgens werd getrapt. De groep jongeren vluchtte daarna haastig weg. Het echtpaar bleef achter, de man met een bebloed gezicht, zijn vrouw zichtbaar in shock. Toen ik vroeg of ik de politie moest bellen, zei de man: "Doe maar niet, dat maakt het alleen maar erger.”

’Kanker Nederlander.’

Dit incident vond plaats in mijn geboortestad Haarlem, in de wijk Schalkwijk, de plek waar ik opgroeide en nog steeds woon. De wijk waar mijn zusje als jong meisje regelmatig op straat werd uitgescholden voor 'kanker-Nederlander'. Tegenwoordig, als vrouw van drieëntwintig, durft ze 's avonds niet meer normaal over straat te lopen zonder geïntimideerd te worden. Ook voor mij was de situatie toen ik jong was al duidelijk: samen met mijn vrienden durfde ik niet naar het zwembad of de voetbalkooi te gaan, omdat we daar eerder in elkaar waren geslagen en constant werden lastiggevallen door allochtone jongeren. Het was een harde realiteit waarin je altijd op je hoede moest zijn.
 
Nu zit ik al twee jaar in de gemeenteraad van Haarlem namens BVNL. Zodra ik het probleem van overlast door AZC’s of door allochtone jongeren aankaart, word ik weggezet als ‘racist’, of ‘extreemrechts’. Want politiek-correct demoniseren helpt het echte probleem te negeren. Tenslotte: wat als mensen beseffen dat het progressieve stadsbestuur al jarenlang faalt? Wat als de waarheid eindelijk aan het licht komt: dat massa-immigratie en de multiculturele samenleving, die zo vaak als ideaal worden gepresenteerd, in onze stad niet zorgen voor de zo gedroomde ‘diversiteit’ en ‘inclusie’, maar voor onveiligheid en polarisatie?
 
De gemiddelde wethouder van Haarlem komt hooguit een aantal keer per jaar in Schalkwijk. Meestal om een lintje door te knippen bij een nieuwbouwproject, of om een regenboogbankje te onthullen. Daarna vertrekken hij/zij/hen snel weer in hun elektrische dienstauto van anderhalve ton naar het roomblanke gedeelte van de stad, waar de multiculturele samenleving een luchtkasteel op papier is. Voor deze bestuurders is Schalkwijk niet meer dan een project, om te kunnen pronken met hun zogenaamde maatschappelijke betrokkenheid. Ze geven subsidies aan clubjes die ‘probleemjongeren’ bezig moeten houden en gaan tijdens de ramadan naar de moskee om mee te eten tijdens de Iftar, zodat ze kunnen laten zien hoe middenin de samenleving zij staan.
 
Voor mij is Schalkwijk geen project om deugpunten mee te scoren. Voor mij is Schalkwijk veel meer dan dat. Het is de plek waar ik ben geboren, waar ik ben opgegroeid, waar ik mooie jeugdherinneringen heb. De wijk waar mijn zusje en ik veel liefde en zorg hebben gekregen. Maar het is ook de plek waar ik heb ervaren dat de multiculturele samenleving helemaal niet zo’n succesverhaal is als linkse politici en de mainstream media ons willen doen geloven.
 
Zolang we die waarheid blijven wegmoffelen achter een façade van zogenaamd progressief beleid, verandert er niets. De mensen in Schalkwijk hebben te maken met problemen die direct voortvloeien uit de falende aanpak van massa-immigratie en het negeren van integratievraagstukken. Het stadsbestuur blijft wegkijken, maar wij kunnen dat niet langer doen. Het is tijd om te stoppen met symboolpolitiek en te beginnen met echte oplossingen. Oplossingen die veiligheid en respect herstellen en die de mensen in Schalkwijk hun wijk teruggeven waar ze trots op kunnen zijn.
 
Geboren en getogen als bewoner van Schalkwijk weet ik als geen ander: wij verdienen beter. Als gemeenteraadslid ben ik niet vergeten waar ik vandaan kom. Daarom zal ik er alles aan doen om dat te realiseren.

Joey Rademaker is namens BVNL raadslid in de gemeente Haarlem.