Mijn neefje, de jongste zoon van mijn zusje, is een mooie maar vooral lieve jongen met bruine ogen en donkerrode krullen. Hij houdt van slapen zoals een twintigjarige betaamt. Zo was hij onlangs in slaap gevallen in de trein. Totdat hij wreed werd gewekt door vier Marokkaanse jongens die over hem heen hingen en wezen op zijn zilveren ketting met een zichtbare davidsster. ‘Hee jij kanker Jood wat moet jij met je ketting? Hee kanker Jood wil je klappen? Hee kanker Jood wat doen jullie in Gaza?’

Mijn neefje stond snel op en liep weg. De andere reizigers in het treinstel negeerden dit incident. Deden alsof het niet was gebeurd. Niemand wees het Marokkaanse geteisem terecht.

Je zou denken dat dit anti-Joodse gedrag te maken had met de moslim achtergrond van de Marokkanen, gedrag dat waarschijnlijk gevoed wordt door de groepsdruk en de volledige onwetendheid over geschiedenis en actualiteit. Nee, dat excuus is niet alleen aan hen voorbehouden. Mijn neefje studeert aan de Hogeschool van Utrecht en wordt constant op zijn ketting met Davidster aangesproken. Discussies, verwijten, bespottingen, vragen, uitgesproken meningen. Mijn zusje vertelde: ‘Hij kan er niet meer tegen. Hij draagt de ketting niet meer. Hij heeft hem afgedaan.’ Geen docent, geen directeur, geen huismeester, geen andere student heeft dit abnormale nieuwe normaal aan de orde gesteld. 

Misschien moeten we een brief schrijven aan de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma, in de hoop dat ze orde op zaken stelt op de Hogeschool Utrecht. De vraag is of zij zal erkennen dat het nieuwe normaal niet normaal is. Alhoewel, had Dijksma niet in september 2021 in haar vredesrede gesteld over het belang van inclusie: ‘Durf het licht te zijn. Doe het voor elkaar.’ 

Een paar dagen geleden heeft een Joodse vrouw uit Amsterdam een wanhoop epistel geschreven aan de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema over haar ouders van 84 en 85 jaar. Zij bezoeken elk jaar het Chanoeka concert in het Concertgebouw aan het Museumplein en ook dit jaar willen ze deze mooie viering bijwonen maar door de protesten tegen het optreden van de Israëlische chazzen (voorzanger) Shai Abramson zijn ze bevreesd geworden. Ofschoon het Concertgebouw en vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap ‘een compromis’ hebben gesloten en Shai Abramson op 14 december 2025 ‘s avonds ‘mag’ optreden, zijn er demonstraties aangekondigd door pro Palli, anti-Israelische, en linkse krachten. Ik parafraseer de Joodse dochter in haar brief aan Halsema: Hoe weet ik dat mijn ouders veilig zijn? Ze hebben allebei de holocaust meegemaakt. Ze zijn slecht ter been. Hoe weet ik dat hen niks gebeurt? 

Is het normaal dat hoogbejaarden bang zijn om een concert ter ere van het lichtjesfeest mee te maken? Anno 2025?

De Amsterdamse burgemeester Halsema heeft nog niet op de brief gereageerd. Dat zal ze ook niet doen, vermoed ik. Ze heeft het nieuwe abnormaal al lang omarmd, net zoals de meerderheid van Nederland. De burgemeester heeft niet haar invloed aangewend toen de directeur van het Concertgebouw het Chanoeka concert wilde afgelasten, ze heeft niet geprotesteerd tegen de beslissing van het documentairefestival IDFA om Israëlische films en filmers te weigeren, ze heeft zich onlangs niet uitgesproken tegen de Pali verstoringen toen het Jerusalem Quartet optrad in het Concertgebouw.

De Amsterdamse burgemeester durft niet het licht te zijn waartoe haar Utrechtse collega heeft opgeroepen.

En dus moeten de Joden van Amsterdam zelf in het geweer komen. Dat zullen ze doen, op 14 december 2025. Het doet denken aan de Amsterdamse knokploegen van Joodse mannen die zich in 1941 verweerden tegen de NSB weerafdeling (WA) omdat die Joden lastig vielen.

Hoe treurig is dat…. Dat abnormale nieuwe normaal.