Puberteitsblokkers, zoals Lupron, werden oorspronkelijk ontwikkeld voor de behandeling van prostaatkanker en chemische castratie van zedendelinquenten. Hun bijwerkingen – waaronder verlies van botdichtheid, verminderde vruchtbaarheid en een lager IQ – maken ze een uiterst ingrijpend middel. Toch werden ze jarenlang off-label voorgeschreven aan kinderen met genderdysforie, zonder dat de langetermijneffecten goed werden onderzocht.

Dr. Hilary Cass bracht in haar rapport aan het licht dat deze behandeling niet alleen schadelijk, maar ook ongefundeerd was. Haar bevindingen maakten duidelijk dat de praktijk niet voortkwam uit medisch bewijs, maar eerder werd aangedreven door ideologie.

Streeting verklaarde dat het besluit om puberteitsblokkers te verbieden “onvermijdelijk” was gezien de risico’s en het gebrek aan wetenschappelijke onderbouwing. “Het is onze verantwoordelijkheid om kinderen te beschermen tegen onomkeerbare schade,” zei hij.

De lange weg naar erkenning
De weg naar dit besluit was lang en beladen. Activisten, waaronder ouders, artsen en grassrootsorganisaties zoals Transgender Trend, luidden al jaren de noodklok. In 2019 werd tijdens een bijeenkomst in het Britse Hogerhuis voor het eerst publiekelijk gediscussieerd over de risico’s van puberteitsblokkers. Slechts drie parlementariërs durfden aanwezig te zijn, ondanks bedreigingen en druk vanuit activistische kringen.

Stephanie Davies-Arai, oprichter van Transgender Trend, speelde een cruciale rol in het aankaarten van de gevaren. “Dit was geen medische zorg, maar een experiment met kinderen,” stelde zij. Ook journalisten, zoals Josephine Bartosch, gaven een stem aan klokkenluiders en slachtoffers die door deze praktijk werden getroffen.

Het besluit van Streeting, een prominent lid van de Labour-partij, heeft ook intern voor spanningen gezorgd. Een open brief van Labour for Trans Rights beschuldigde de minister ervan “de levens van trans personen te politiseren.” Ondanks deze kritiek kreeg hij lof van diverse kanten, waaronder van auteurs zoals Helen Joyce, die het beleid als “moedig en noodzakelijk” omschreef.

De invloedrijke lhbti-organisatie Stonewall, ooit een dominante kracht in het debat, ziet haar machtspositie afbrokkelen. Tegelijkertijd liggen kindertransitieorganisaties zoals Mermaids onder het vergrootglas van toezichthouders. “De tijden zijn veranderd,” zegt Bartosch. “De activisten staan nu buiten de mainstream.”

De gevolgen van het jarenlange gebruik van puberteitsblokkers zullen nog jaren voelbaar zijn. Veel slachtoffers kampen met fysieke en mentale schade. “Hoe artsen konden geloven dat het stoppen van puberteit de oplossing was voor mentale problemen, verdient een diepgaand onderzoek,” stelde Bartosch. Ze pleit voor blijvende aandacht voor de lessen die uit deze zaak zijn getrokken, zodat dergelijke fouten in de toekomst voorkomen kunnen worden.