Migratie als wapen: Jan van de Beek waarschuwt Tweede Kamer voor hybride oorlogsvoering
Tijdens een commissiedebat in de Tweede Kamer over hybride oorlogsvoering waarschuwde migratieonderzoeker Jan van de Beek voor een specifieke vorm van hybride oorlogvoering: illegale immigratie als strategisch wapen. Hij benadrukte dat landen als Rusland en Belarus deze methode bewust inzetten om de Europese Unie te destabiliseren.
Volgens Van de Beek maken vijandige staten gebruik van de kwetsbaarheid van Europa, waar het asielrecht een hoeksteen vormt van de mensenrechtengemeenschap. Hoewel het asielsysteem humane bedoelingen heeft, is het in de praktijk vaak inhumaan. Hij verwees naar de duizenden doden die vielen tijdens gevaarlijke migratieroutes over de Middellandse Zee en door de woestijn. “Deze mensen worden geofferd op het altaar van de mensenrechten,” stelde hij.
Van de Beek wees op het succes van deze strategie. Zo leidde de recente spanningen aan de Poolse grens tot een tijdelijke opschorting van het asielrecht door de Poolse regering na gewelddadige incidenten.
Naast de geopolitieke impact benadrukte Van de Beek ook de interne gevolgen van asielmigratie in Nederland. Statushouders integreren volgens hem slecht. Hij noemde het voorbeeld van Syriërs, die ongeveer 1% van de Nederlandse bevolking uitmaken, maar goed zijn voor 12% van de bijstandsontvangers. Driekwart van de Syrische kinderen groeide in 2018 op in gezinnen met een laag inkomen.
De economische kosten van asielmigratie zijn volgens Van de Beek enorm. Hij verwees naar berekeningen waaruit blijkt dat de kosten per asielmigrant in Nederland kunnen oplopen tot 800.000 euro. Soortgelijke cijfers werden gepresenteerd door het Deense ministerie van Financiën en de Nationale Bank van België. Van de Beek waarschuwde dat deze druk de verzorgingsstaat ondermijnt.
Volgens Van de Beek draagt asielmigratie fors bij aan de bevolkingsgroei in Nederland. In het afgelopen decennium zorgde deze vorm van migratie voor een kwart tot een derde van de totale groei. Hij voorspelde dat, bij ongewijzigd beleid, een steeds groter deel van de bevolking zal bestaan uit moeilijk integrerende groepen. Dit leidt tot electorale en maatschappelijke spanningen, wat verklaart waarom migratie een terugkerend breekpunt is in de Nederlandse politiek.
Van de Beek pleitte voor een radicale herziening van het Europese asielsysteem. Hij stelde voor om afstand te nemen van het huidige beleid, waarbij iedereen die Europese bodem betreedt recht heeft op asielprocedures. Hij verwees naar alternatieve modellen, zoals die van professor Ruud Koopmans, waarin asielaanvragen buiten Europa worden ingediend en quota democratisch worden vastgesteld.
