Omtzigt benadrukte dat de goede bedoelingen van politici, rechters en ambtenaren niet genoeg waren om het falende systeem te voorkomen. “Alle staatsmachten hebben gefaald", stelde hij, verwijzend naar onbegrijpelijke en oneerlijke wetgeving die mensen opsloot in een web van bureaucratie. Hij beschreef schrijnende voorbeelden van burgers die volledig verlamd raakten door onterechte beschuldigingen en onhoudbare financiële situaties.

“De angst voor de overheid is voelbaar", zei Omtzigt, verwijzend naar gedupeerden van onder meer het toeslagenschandaal en het UWV. Hij benadrukte dat deze problematiek niet alleen verleden tijd is, maar nog steeds voortduurt, zoals blijkt uit recente schandalen.

Een belangrijk punt van kritiek was de complexiteit van de wetgeving. Omtzigt noemde wetten zoals de Wet toekomst pensioenen en arbeidsongeschiktheidswetten als voorbeelden van regelgeving die niet alleen door burgers, maar ook door politici zelf niet wordt begrepen. Hij riep op tot vereenvoudiging van wetten en stelde dat de Kamer te weinig tijd besteedt aan structurele kwesties en de daadwerkelijke impact van regelgeving.

Daarnaast bekritiseerde Omtzigt de aanpak van hersteloperaties, zoals bij de toeslagenaffaire en de uit huis geplaatste kinderen. “Het zijn tekenen van rot in de Staat,” zei hij, wijzend op het gebrek aan concrete plannen en de inefficiëntie van herstelteams.

Omtzigt deed een dringende oproep aan de regering om fundamentele hervormingen door te voeren. Hij pleitte voor meer transparantie, eenvoud in wetgeving en structurele aanpassingen om herhaling van fouten te voorkomen. Hij stelde voor om met een brede delegatie gesprekken aan te gaan met gedupeerden en publieke verantwoording af te leggen over de voortgang van hervormingen.