Ze zegt dat dit haaks staat op het imago van de partij. ‘DENK strijdt tegen discriminatie, maar je wordt er juist beoordeeld op je afkomst.’ Dat was voor haar reden om haar verhaal publiek te maken. Ze wil er niet langer over zwijgen.

Interne macht en vriendjespolitiek
De directe aanleiding lag bij uitspraken van de Rotterdamse lijsttrekker Faouzi Achbar. Hij zei: ‘We hebben nog geen kweekvijver voor bestuurders, zoals andere partijen.’ Sodirijo noemt dat onwaar. Volgens haar is er voldoende talent, maar breken mensen niet door. Ze zegt dat zulke uitspraken ruimte geven om dezelfde mensen te laten zitten.

Sodirijo wijst op een conflict over de kandidatenlijst. Het partijbestuur stelde de lijst vast, maar de Tweede Kamerfractie was het daar niet mee eens. Een groot deel van de partij koos de kant van de Kamerleden. Het bestuur trad af. Sodirijo was kritisch. ‘We zijn een democratische partij: het bestuur maakt de lijst, zo is het afgesproken. Dit was gewoon vriendjespolitiek.’

Na haar standpunt veranderde de omgang. ‘Er is zelfs tegen me geschreeuwd.’ Uiteindelijk kreeg ze te horen dat ze geen fractiemedewerker meer zou zijn. ‘Omdat ik voor mezelf opkom, teveel conflict veroorzaak.’ Dat was voor haar het moment om te stoppen. ‘Toen dacht ik: dan ga ik ook niet meer in die raadzaal zitten namens die partij. Ik stop.’

Vrouwen en afkomst binnen DENK
Volgens Sodirijo is haar ervaring geen uitzondering. Ze noemt voormalig raadslid en wethouder Natasha Mohamed-Hoesein. ‘Ze lag goed bij andere partijen, iedereen vond haar een kundige vrouw. Maar het fractiebestuur heeft haar gewoon weggestemd.’ Daarna vertrok Mohamed-Hoesein.

Over de interne sfeer is ze scherp. Ze vertelt dat Achbar tegen Mohamed-Hoesein zei: ‘Je weet niet eens hoe je een hoofddoek om moet doen.’ Sodirijo vraagt zich af hoe iemand dan nog kan functioneren. Volgens haar telt afkomst zwaar mee. ‘Het wordt gewoon niet geaccepteerd dat je van een andere afkomst bent dan Turks of Marokkaans, is mijn ervaring.’

Ze zegt dat kwaliteit ondergeschikt raakt. Er wordt gekeken naar ‘wie ligt er goed, heeft de goede afkomst, of wie is controleerbaar’. Dat noemt zij ook discriminatie.

Geen groei en vast narratief
Sodirijo benadrukt dat het niet om haar persoonlijke teleurstelling gaat. ‘Het gaat om het narratief van ‘gebrek aan talent’ dat steeds van stal wordt gehaald.’ Wie dat zegt, hoeft volgens haar geen verantwoordelijkheid te nemen voor talentontwikkeling. ‘Zo worden steeds dezelfde mensen naar voren geschoven.’

Als voorbeeld noemt ze raadslid Rashid Dahoe. ‘Eenmaal in de raad kreeg hij nul begeleiding.’ Toen het misging, werd hij volgens haar ‘intern keihard verweten’ en ‘uitgelachen’. Inmiddels mag hij nauwelijks nog in de fractiekamer komen.