De prijs van wegkijken: de migratierekening die Nederland niet durfde te betalen
In een interview met NieuwRechts zet migratieonderzoeker Jan van de Beek uiteen hoe het Nederlandse migratiebeleid al decennialang leidt tot toenemende druk op de verzorgingsstaat, dalende draagkracht en steeds moeilijker beheersbare instroom. Hij bespreekt hoe asielmigratie en laaggeschoolde arbeidsmigratie doorwerken in uitgaven aan uitkeringen, zorg en onderwijs, en waarom deze effecten structureel zijn genegeerd in het politieke debat. Volgens Van de Beek is migratie in Nederland lang beoordeeld op morele uitgangspunten, terwijl concrete gevolgen voor overheidsfinanciën, arbeidsmarkt en sociale samenhang buiten beeld bleven. Juist die blinde vlek, stelt hij, heeft geleid tot beleid dat zichzelf blijft herhalen zonder correctie.
Migratie wordt in Nederland vaak gepresenteerd als iets wat op termijn vanzelf goedkomt. Zolang mensen maar werken, zou integratie volgen en zouden kosten zichzelf terugverdienen. Kritische vragen over de betaalbaarheid van die aannames worden echter zelden serieus besproken. Wie toch wijst op structurele tekorten of langdurige afhankelijkheid van de verzorgingsstaat, merkt al snel dat zulke vragen als ongewenst worden gezien.
