De opvang komt op veld 2 van het sportpark, dat daardoor zeker zes maanden niet beschikbaar is. De werkzaamheden starten al eind april. Bloemheuvel zegt dat hij de druk op de opvang begrijpt, maar plaatst kanttekeningen bij de aanpak. ‘Maar om het voorzichtig te zeggen... deze locatie lijkt me nou niet de meest voor de hand liggende.’ Vooral het gebrek aan inspraak zit hem hoog.

De gemeente stelt dat het besluit voortkomt uit een ‘dringend verzoek’ van de minister van Asiel & Migratie en het COA. Daarbij benadrukt zij ‘dankbaar’ te zijn dat de club meewerkt. Die lezing staat haaks op de ervaring van IJFC zelf.

Besluit zonder inspraak genomen
Binnen de club is vooral onbegrip over hoe het proces is verlopen. Volgens Bloemheuvel werd het besluit pas achteraf medegedeeld. ‘De wethouder deelde het nieuws mee aan het einde van ons gewone, periodieke overleg. Het besluit was al genomen, werd me verteld. Het maatschappelijk belang van opvang was doorslaggevend.’

Dat de gemeente al een reactie namens de club had opgesteld, versterkt de frustratie. Bloemheuvel besloot daarom zelf zijn leden te informeren. ‘IJFC is op geen enkel moment vooraf betrokken geweest bij dit besluit.’ Het bestuur noemt de gang van zaken ‘onacceptabel’.

Op het sportpark zelf is de onzekerheid groot. Doordeweeks wordt de locatie ook gebruikt voor buitenschoolse opvang. Leraar Rick zegt tegenover De Telegraaf: ‘Wat er nu met onze locatie gaat gebeuren, weten we eigenlijk niet. We hopen de komende tijd op duidelijkheid.’

Zorgen over capaciteit en veiligheid
Onder leden groeit de onrust. De club verliest een aanzienlijk deel van de speelruimte. Bloemheuvel merkt dat de vragen zich opstapelen. ‘De zorgen zijn breed. Over het voetbal: we raken een kwart van onze capaciteit kwijt; zijn er straks genoeg velden voor iedereen? Maar je merkt ook zorgen die leven in de hele maatschappij: wat betekent dit voor de veiligheid van de leden?’

Ook omwonenden voelen zich overvallen door het besluit. Bewoner Cor zegt: ‘Zonder enig overleg valt dit rauw op ons dak.’ Hij wijst op de samenstelling van de wijk en de onzekerheid die leeft. ‘Er wonen hier veel oude mensen; het gaat meteen over zaken als veiligheidsmaatregelen. En bijna niemand die gelooft dat de zes maanden echt zes maanden zullen zijn.’

De club bekijkt of bezwaar mogelijk is, maar denkt ook na over praktische oplossingen. Toch overheerst frustratie. Bloemheuvel spreekt van een besluit dat ‘door onze strot wordt geduwd’. Hij waarschuwt voor de gevolgen. ‘Dat is niet goed voor het draagvlak, dan gaat de beerput open.’