Zweden telde vorig jaar 189 bomaanslagen en bijna driehonderd verijdelde plannen. Ook waren er 158 schietpartijen, tegen een piek van 391 in 2022. Rosander zegt dat zwaardere straffen, meer toezicht, geheime operaties en betere samenwerking tussen landen resultaat opleveren. Toch vindt zij dat de diepere problemen blijven bestaan.

Strafwetten lossen segregatie niet op
Rosander vreest dat afzonderlijke islamitische gemeenschappen steeds verder van de Zweedse samenleving komen te staan. ‘We laten de islamisering binnensluipen tot het punt waarop we geen nee meer kunnen zeggen’, zei zij. ‘De samenleving wordt van binnenuit opgegeten.’

Als voorbeeld noemt zij de Stenhagen-moskee in Uppsala, die in aanbouw is en plaats moet bieden aan 1.200 gelovigen. Rosander ziet het gebouw als symbool van segregatie, eergerelateerde onderdrukking en ongelijke behandeling van vrouwen. Zij stelt dat vrouwelijke agenten soms worden genegeerd door moslimmigranten en dat meisjes in gesegregeerde wijken uit het openbare leven worden gehouden.

Rosander wil daarom dat de bouw van de moskee stopt. Ook pleit zij voor beperkingen op het dragen van nikabs en boerka’s in het openbaar. Voor islamitische sluiers bij kinderen wil zij een volledig verbod.

Fraude en clanstructuren
Volgens Rosander maakt segregatie ook georganiseerde uitkeringsfraude, valse adresregistratie en illegale geldstromen mogelijk. Zij beschrijft hoe echtparen zich op verschillende adressen inschrijven, terwijl zij volgens islamitisch recht getrouwd blijven. ‘De vrouw ontvangt huurtoeslag, extra toeslagen en een appartement voor haar kinderen’, zei ze. ‘De man ontvangt ook een appartement dat hij illegaal verhuurt.’

Ook criminele bendes zijn volgens haar vaak opgebouwd rond grote families. Clanloyaliteit kan daarbij het werk van politie en justitie hinderen. ‘Het is klassieke maffia’, zei Rosander. ‘Ik zie clan en maffia in feite als hetzelfde.’

Oproep tot assimilatie en remigratie
Rosander vindt dat Zweden nieuwkomers duidelijker moet verplichten zich aan te passen. Het land moet volgens haar niet voortdurend veranderen voor mensen die hun eigen culturele en sociale identiteit behouden. ‘Als Zweed zou ik mijn leven niet hoeven te veranderen en moeten afwijken van dingen die we in Zweden altijd hebben gedaan, alleen om iemand anders tegemoet te komen’, zei zij.

Volgens haar toont de daling van het geweld aan dat politiek ingrijpen verschil kan maken. Voor de aanpak van langdurige islamisering vindt zij hardere maatregelen nodig. Haar conclusie is duidelijk: ‘Voor mij is remigratie noodzakelijk.’