De morele kortsluiting van Frans Timmermans
Ik zal eerlijk tegen u zijn. Ik was blij dat na de verkiezingsuitslag Frans Timmermans de benen nam, ondanks zijn belofte om, ongeacht de uitkomst, aan te blijven en een rol te spelen in het nieuw te vormen kabinet. Deze stille aftocht maakte namelijk één ding volkomen duidelijk: het gaat Frans Timmermans alleen om Frans Timmermans, de rest is bijzaak. Hij mag dan flink zijn afgevallen en een compleet nieuwe garderobe hebben moeten aanschaffen, zijn ego is er allerminst door gekrompen. Integendeel.
Als ik zijn interview in De Morgen, een Belgische krant, lees, valt opnieuw de schreeuwerigheid op waarmee hij zijn standpunten inneemt. Hij creëert daarmee kennelijk bewust een vacuüm waarin alle aandacht vanzelf naar hem wordt toegezogen. Kennelijk heeft hij dat nodig, deze bevestiging van zijn vermeende 'relevantie'. Kennelijk groeit zijn ego van het feit dat zijn naam over de tong gaat bij de talkshows en in zwarte inkt wordt afgedrukt in de dagbladen?
