De Kamervragen kwamen er vanwege Boekholts omstreden Defensieverleden, dat haar sinds haar aantreden blijft achtervolgen. Daarbij gaat het vooral om twee klokkenluidersaffaires uit haar tijd op vliegbasis Eindhoven: een zaak rond de behandeling van militair Victor van Wulfen die misstanden over vliegveiligheid meldde, en een tweede dossier over jarenlang onjuiste reisdeclaraties en joyriding met een Defensie-vliegtuig. NieuwRechts berichtte deze zomer uitgebreid hierover.

In beide zaken liggen oude onderzoeksrapporten, interne mails en verklaringen die vragen oproepen over Boekholts rol. Sterker nog: eind januari dient er zelfs een rechtszaak tegen de Nederlandse staat over één van de twee klokkenluidersaffaires. De partij DNA wilde daarom weten wat vóór haar benoeming al bekend was en of die informatie tijdens haar screening is meegewogen.

De kwestie draait vervolgens om vraag 12. Daarin vroegen de Kamerleden heel concreet welke informatie bij de screening van Boekholt bekend was over de twee dossiers, eerdere integriteitsonderzoeken en de lopende juridische procedure. Het eerste antwoord van staatssecretaris Boswijk, medeondertekend door premier Jetten, was opvallend duidelijk: „De door u genoemde informatie was bekend, maar vormde geen belemmering voor de benoeming.”

Cruciale erkenning verdwijnt
Een dag later veranderde juist die cruciale passage. In de aangepaste versie staat niet meer expliciet dat de genoemde dossiers bekend waren. Het kabinet schrijft nu dat een kandidaat-bewindspersoon relevante informatie met de formateur kan bespreken, dat dit gesprek vertrouwelijk is en dat uiteindelijk „geen sprake was van enig beletsel voor benoeming”.

Het verschil is politiek belangrijk. De eerste formulering bevestigde rechtstreeks dat de omstreden informatie vóór Boekholts benoeming bekend was. De nieuwe versie zegt alleen dat uiteindelijk geen beletsel voor benoeming werd vastgesteld. De expliciete koppeling met de concrete dossiers uit de Kamervraag is verdwenen.

Waarom een al gepubliceerd antwoord juist op dit gevoelige punt werd herschreven, is niet toegelicht. Daarmee ontstaan nieuwe vragen. Was de eerste formulering onjuist? Zo ja, welk deel? Waren de dossiers wel of niet bekend? En als zij bekend waren: bij wie?

Eerder berichtte NieuwRechts dat Boekholts Defensieverleden al jarenlang binnen D66 bekend was. Van Wulfen was zelf D66-lid en kreeg in 2016 toenmalig partijleider Alexander Pechtold thuis op bezoek. Op diens verzoek stelde hij zich later kandidaat voor de Tweede Kamer. In 2025 legde hij de kern van zijn zaak bovendien opnieuw neer bij de partij: op verzoek van een fractiemedewerker maakte hij stukken met de belangrijkste dossierfeiten en besprak die vervolgens in een videogesprek met toenmalig Defensiewoordvoerder Hanneke van der Werf. De affaire kan dus moeilijk worden afgedaan als informatie die D66 pas na Boekholts benoeming bereikte.

Jetten kan moeilijk buiten beeld blijven
Formeel zijn de antwoorden ondertekend door staatssecretaris Derk Boswijk, mede namens premier Jetten. Maar bij vraag 12 speelt iets bijzonders: die gaat rechtstreeks over de screening en het gesprek van Boekholt met de formateur.

Volgens het officiële Handboek voor bewindspersonen voert de formateur persoonlijk een afzonderlijk gesprek met iedere kandidaat. Vooraf vinden drie feitenonderzoeken plaats. Daarnaast is de kandidaat zelf verantwoordelijk voor het melden van relevante feiten en omstandigheden. De formateur onderzoekt vervolgens of er „enig beletsel” uit heden of verleden bestaat voor een benoeming. 

Bij de vorming van het kabinet-Jetten was die formateur Jetten zelf. Daarmee kan hij zich politiek moeilijk volledig achter Boswijk verschuilen. De precieze redactie van het Kamerantwoord kan uiteraard ambtelijk zijn voorbereid en Boswijk is de eerste ondertekenaar. Maar de inhoud van het vertrouwelijke gesprek tussen formateur en kandidaat kan niet zomaar uit een Defensiedossier worden gehaald.

Sterker nog: de regels bepalen expliciet dat wat tussen kandidaat en formateur wordt besproken strikt vertrouwelijk is. Naar buiten worden daar normaal geen mededelingen over gedaan. Tegelijk neemt de latere minister-president volgens diezelfde regels de verantwoordelijkheid voor het verloop van die formatiegesprekken over en kan de Kamer hem daarop aanspreken.  Dat maakt vraag 12 potentieel veel gevoeliger voor Jetten dan de overige Kamervragen.

Voor de goede orde: de #Kamervragen waren niet gericht aan de minister van @Defensie - en zijn ook niet beantwoord door @DefensieMin - maar waren gericht aan de premier @MinPres.

De beantwoording (en de gewijzigde beantwoording) is dan ook van @RobJetten.#klokkenluiderszaak… https://t.co/MGCQiCKqfy pic.twitter.com/pPUFnXr52t

— Victor van Wulfen (@victorvanwulfen) September 9, 2026

Drie mogelijke scenario’s
De politieke kern is eenvoudig. Er zijn grofweg drie mogelijkheden.

1. De eerste is dat de concrete dossiers inderdaad vóór Boekholts benoeming bekend waren. Dan komt de vraag op tafel waarom Jetten haar ondanks die informatie geschikt vond om minister te worden.
2. De tweede mogelijkheid is dat de dossiers niet volledig bekend waren. Dan ontstaat de vraag waarom het kabinet aanvankelijk zwart-op-wit schreef dat „de door u genoemde informatie” wél bekend was.
3. De derde mogelijkheid is dat Boekholt bepaalde relevante informatie niet heeft gemeld tijdens haar gesprek met de formateur. Ook dat zou politiek gevoelig zijn, omdat kandidaat-bewindspersonen volgens de officiële procedure uit eigen beweging relevante kwesties moeten melden.

De gewijzigde beantwoording lost die vragen dus niet op. Zij maakt juist minder duidelijk welk scenario geldt.

Twee affaires blijven Boekholt achtervolgen
De achtergrond maakt de kwestie explosiever.

Een eerste dossier draait om de behandeling van klokkenluider Victor van Wulfen die jarenlang misstanden rond de vliegveiligheid bij Defensie meldde. De Onderzoeksraad Integriteit Overheid concludeerde in 2015 dat Defensie „op meerdere niveaus tekort is geschoten”. Toen Boekholt later commandant van vliegbasis Eindhoven was, ontstond opnieuw een conflict. Terwijl een bezwaar werd behandeld, mailde zij de ambtelijke behandelaar onder meer dat deze haar moest blijven „bestoken” met bruikbaar materiaal en dat zij inmiddels ongeveer 1.700 mails over de betrokken militair had. Het kabinet heeft inmiddels bevestigd dat Boekholt contact onderhield met degene die de beslissing op bezwaar voorbereidde.

Daarnaast speelt een tweede klokkenluiderszaak over foutieve reisdeclaraties en een joyriding-vlucht met het toestel C-130 Hercules. Het Huis voor Klokkenluiders concludeerde later dat Defensie bepaalde gedragingen ten onrechte niet als „misstand” had aangemerkt. Het ging onder meer om jarenlang onjuist declareren door minstens zeventien militairen en om een omstreden vlucht naar Perugia.

Pleegde Boekholt wel of geen meineed?
Daar bovenop bestaat discussie over een aangifte bij de Koninklijke Marechaussee. Boekholt schreef intern in 2016 dat zij „conform afspraak” aangifte had gedaan. Later verklaarde zij onder ede dat zij wegens de betreffende declaratiekwestie geen aangifte had gedaan, omdat zij geen vermoeden van een strafbaar feit had. Het kabinet zegt dat tussen beide verklaringen „geen sprake is van een discrepantie”, maar legt niet uit hoe dat precies zit.

De vraag blijft of Boekholt mogelijk meineed heeft gepleegd door onder ede onjuiste informatie te geven over de gedane aangifte. Ook de Koninklijke Marechaussee wil geen duidelijkheid hierover verstrekken aan NieuwRechts, want 'de Wpg [biedt] geen wettelijke verstrekkingsgrondslag om politiegegevens aan een journalist te verstrekken. Dat geldt onverkort voor een eventuele bevestiging of ontkenning van het bestaan van een registratie onder een specifiek kenmerk, ongeacht onder welk wetsartikel deze zou vallen.' 

Dreigt er een kabinetsval?
Dat Boekholt politiek in de problemen komt, betekent niet automatisch dat het hele kabinet valt, maar de gewijzigde beantwoording maakt de kwestie wel breder. Het draait inmiddels niet meer alleen om haar Defensieverleden, maar ook om wat Jetten als formateur wist, wat Boekholt hem vertelde en waarom juist dat antwoord na publicatie werd aangepast. 

Het kabinet kan stellen dat sprake was van een noodzakelijke correctie, maar dan blijft de vraag waarom eerst zo stellig werd geschreven dat de informatie bekend was en geen belemmering vormde. Een dag later verdween precies die zekerheid. Tegelijk wijst het kabinet een onafhankelijk onderzoek af en blijft het achter Boekholt staan, terwijl nieuwe Kamerdebatten en een openbare rechtszaak de druk verder kunnen opvoeren. Daarmee verschuift het politieke risico van één D66-minister naar de premier zelf.