In totaal ging het in 2023 om 68 miljoen euro aan zorg in het buitenland. Daarvan werd 59 miljoen euro besteed aan verslavingszorg. Nog eens 5 miljoen euro ging naar hulp bij eetstoornissen. De rest betreft andere vormen van geestelijke gezondheidszorg. Een deel van die zorg wordt via contracten geregeld, maar ook dan is er weinig zicht op de daadwerkelijke kwaliteit.

SGP-Kamerlid Van Dijk maakt zich zorgen. Hij stelde Kamervragen aan Agema over hoe verzekeraars controleren of deze zorg wel terecht wordt gedeclareerd. ‘Het gaat hier over peperdure zorg in vaak luxe klinieken’, stelde hij. Volgens Van Dijk is het ‘onbestaanbaar’ dat niemand weet of het geld goed wordt besteed. ‘We hebben geen flauw idee of het geld dat we hiervoor collectief betalen doelmatig wordt besteed.’

Beperkte controle
Minister Agema geeft toe dat verzekeraars in het buitenland nauwelijks kunnen controleren. ‘Zorgverzekeraars hebben maar beperkte controlemogelijkheden’, schrijft ze. De diploma’s en accreditaties van buitenlands zorgpersoneel zijn vaak moeilijk te beoordelen. Ook kunnen de verzekeraars niet altijd zelf naar de locaties toe om de situatie ter plekke te bekijken.

Daar komt bij dat cultuur- en taalverschillen de situatie nog ingewikkelder maken. Zorgdocumentatie is vaak opgesteld in andere talen en behandelmethoden verschillen per land, wat het controleren van de kwaliteit extra lastig maakt.

Debat over stop op vergoeding
Van Dijk wil dat er snel actie komt. Hij stelt voor om tijdelijk te stoppen met het vergoeden van deze dure buitenlandse zorgtrajecten, tot duidelijk is of ze wel werken. Hij zal dat woensdag voorstellen in het Kamerdebat over toezicht in de zorg.

Minister Agema belooft dat ze voor de zomer met zorgverzekeraars om tafel gaat. ‘Ik ben geschrokken van deze conclusies’, schrijft ze. Ze wil samen met de verzekeraars kijken naar oplossingen om de controle op buitenlandse zorg te verbeteren.