De Tweede Kamer is een uitgehold instituut dat de illusie van politieke controle in stand houdt
De afgelopen week werd de Nederlandse politiek opnieuw gedomineerd door triviale afleiding. Terwijl de ene D66-minister zich op de borst klopte met een leugenachtig verhaal over douchemuntjes in Afghanistan, schitterde haar kabinetsgenoot met een puberaal pleidooi voor 'girlpower'. Dit soort incidenten zijn slechts een symptoom van een veel dieper en verontrustender fenomeen: de uitholling van de Tweede Kamer tot een decor van politieke schijnmacht, terwijl de werkelijke beslissingen elders worden genomen.
De Tweede Kamer, die eens het kloppend hart van onze democratie was, lijkt vandaag de dag meer op een seizoensfinale van Goede Tijden, Slechte Tijden. Drama, schandalen, en opzienbarende uitspraken bepalen de waan van de dag. Ministers die 'bonnetjes kwijtraken' of 'vergeetachtig' blijken, Kamerleden die 'op hun plek worden gezet'; het is allemaal voer voor de dagelijkse sensatiehonger, maar gaat zelden nog ergens over. De werkelijke besluitvorming verdwijnt achter een mediacircus dat zich voedt met opgeklopte incidenten en uitvergrote bijzaken.
