Massamigratie stoppen vraagt om een verenigd rechts: van woede naar macht

Er zijn in de geschiedenis voor elke beweging momenten waarop ze een fundamentele keuze moet maken. Zowel voor links als rechts lijkt zo'n moment te zijn aangebroken. Links moet bepalen of het wil volharden in de minachting en relativering van de zorgen van veel Nederlanders rondom de massamigratie. Rechts moet kiezen of ze de huidige terechte onvrede van burgers over de dwangwet, de Spreidingswet, willen gebruiken voor kortetermijnpolitiek gewin en oneliners, of dat de tijd is aangebroken voor een brede rechtse beweging om de migratiepolitiek echt aan te pakken.
Laat ik er kort over zijn. De randdebielen die de legitieme demonstraties tegen de komst van nog meer azc's kapen met geweld tegen politieagenten en vandalisme moeten niet met de mantel der liefde worden bedekt. Niet alleen omdat we als serieuze rechtse beweging geweld moeten afkeuren, maar ook omdat het de migratiekritische beweging alleen maar schaadt. Het geeft links de mogelijkheid om het debat te kapen en weer te richten op die paar individuen die niet vreedzaam demonstreren. Daarbij mogen we echter ook niet het buitensporige geweld van de ME bij sommige asieldemonstraties vergeten.
Links ondergraaft het vertrouwen in de democratie
Links speelt letterlijk en figuurlijk met vuur. Ja, het is uiteindelijk de verantwoordelijkheid van individuen die geweld gebruiken zelf. Zij moeten hard aangepakt worden. Dat neemt niet weg dat links al jarenlang de democratie, waar het de mond vol van heeft, juist ondergraaft.
Links is al jarenlang bezig met uitgebreide netwerken om het inperken van het migratiebeleid te frustreren via de verwevenheid van activistische ngo's die vaak door Den Haag en Brussel worden gefinancierd en de politiek, media en ambtenarij.
De ergens begrijpelijke maar zeer problematische gedachte op een deel van rechts is om al deze instituties, onze democratie en rechtsstaat, steeds meer de rug toe te keren. Ze hebben ons vertrouwen beschaamd en de logische reactie is om de boel dan maar te willen afbreken. Daarmee creëert links juist het eigen spook waar het zegt bang voor te zijn. Rechts moet hier echter niet in mee gaan, ondanks het terechte gevoel van onrechtvaardigheid dat rechts decennialang gedemonstreerd en monddood is gemaakt.
Het tragische is ook dat een groot deel van links dit spookbeeld in leven houdt omdat het zelf nihilistisch is geworden. Dat wil zeggen: dat ze ook steeds minder in de idealen gelooft waar het zegt voor te strijden. Dat gaat niet alleen om thema's zoals migratie, maar ook bij klimaat- en stikstofbeleid is dit een gedwongen feit. De linkse gevestigde orde is de macht die het vergaard heeft zo normaal gaan vinden, dat men het eigen gelijk niet kan loslaten. Het leven van de gemiddelde PvdA-bestuurder is te comfortabel geworden en het heeft veel te verliezen.
Het is aan ons als rechtse beweging echter niet om de eigen gelederen tot inkeer te brengen. De afgelopen decennia hebben laten zien dat de rationele discussie daarover vol met feiten over de nadelige gevolgen van de massamigratie dat niet gaan bewerkstelligen. Het is aan links zelf om tot inkeer te komen en een normale beweging op te tuigen.
Aan ons op rechts is het wel de taak om onze eigen beweging serieus te nemen en te professionaliseren. Er zijn gelukkig op rechts mensen van goede wil die zich niet willen overgeven aan de verleiding om te vallen voor de linkse val om de vijand te worden die links extra legitimiteit geeft om rechts te bestrijden ('de opkomst van extreemrechts'). Helaas zien we dat een groeiend deel van de rechtse jongeren, die zich terecht gedesillusioneerd voelen door het grote politieke falen van de afgelopen decennia om de massamigratie te stoppen, toch in deze val trapt. De rekening zal daarvoor nog betaald moeten worden en hoe langer links volhardt en rechts deze jongeren geen hoopvol en realistisch alternatief kan bieden, hoe groter de rekening voor iedereen zal zijn.
Hoe rechts nu het momentum kan gebruiken
Dit gezegd hebbende is het nu de kans voor rechts om te laten zien hoe het wel moet. Niet door te blijven steken in de terechte verontwaardiging. Uiteindelijk kan de massamigratie alleen maar gestopt worden als rechts verder komt dan demonstraties en moties in de Kamer.
Begrijp me niet verkeerd, beide zijn belangrijk. Enerzijds als signaal naar de overheid dat een grote grens is overschreden (demonstraties) en anderzijds om de zogeheten middenpartijen zoals het CDA en de VVD, die in feite gewoon linkse partijen zijn in alle opzichten die ertoe doen, kleur te laten bekennen. En hopelijk komen er ooit echt wetten door het parlement die de massamigratie verminderen. Maar er is meer nodig. We zitten nou eenmaal in een situatie waarin links via het plat procederen en gebruikmaken van het opgetuigde systeem alle serieuze midellen om de massamigratie te stoppen de nek om draait.
Rechts moet de capaciteiten bundelen om vuur met vuur te bestrijden. In een ideale samenleving wordt het grote technocratische monster verminderd, en daar moet rechts ook aan blijven werken. Maar zolang de reële macht van rechts beperkt is, zal het dit alleen kunnen forceren door hetzelfde spelletje te gaan spelen met eindeloze procedures. In die zin is de oproep van Wilders om gemeenten op te roepen om te gaan procederen tegen de Spreidingswet ook niet zo gek gedacht. De gemeenteraadsverkiezingen hebben nationale en lokale rechtse partijen een mandaat gegeven.
Als zij echt willen staan tegen de massamigratie dan is dit hun moment. Hetzelfde geldt voor het feit dat we denktanks, belangengroepen en lobbygroepen moeten optuigen en hier serieuze fondsen voor beschikbaar moeten maken. Zowel door de perverse subsidiestromen waar links al jaren gebruik van maakt op te eisen, maar ook, zoals in zoveel landen gebeurd aan de rechterkant, door privaat geld in te zetten. Put your money where your mouth is. Dat is de enige manier en iets waar rechts Nederland te weinig mee doet.
Als we onszelf niet organiseren, gaat de massamigratie namelijk niet stoppen. En hoe langer we daarmee wachten, hoe groter de negatieve gevolgen zullen zijn voor niet alleen onszelf, maar vooral voor onze kinderen en kleinkinderen. Daarom is dit het moment, met alle terechte zorgen in het land, om door te pakken.

















































