Misiedjan presenteert zich in het interview vooral als iemand die gelooft in “feiten” en verantwoordelijkheid van de media. Maar juist in haar eigen uitspraken over rechts klinkt weinig nuance. PVV-stemmers worden door haar vooral verklaard vanuit angst en wanhoop. Rechtse zorgen over migratie noemt zij al snel “onderbuikgevoel”. En voor talkshows fantaseert ze zelfs over een soort factcheck-buzzer die moet afgaan zodra iemand iets zegt wat niet klopt.

Van SpangaS naar Hilversum
Misiedjan werd bij een groot publiek bekend als Avalanche Blokland in de NPO-jeugdserie SpangaS. Inmiddels staat zij niet meer voor, maar achter de camera. Als creatief directeur en mede-eigenaar van A Million Faces vertegenwoordigt zij bekende namen uit de mediawereld.

In Het Parool wordt ze opgevoerd als succesvolle mediamaker met een sterke band met de Bijlmer, haar familie en de tv-wereld. Ze vertelt over haar jeugd, haar carrière, ondernemerschap en de druk van bekend zijn. Maar halverwege het interview schuift het gesprek richting politiek, media en migratie. Daar laat Misiedjan weinig twijfel bestaan over haar wereldbeeld.

Moeite met PVV- en FvD-stemmers
Op de vraag of zij met iedereen in gesprek gaat, zegt Misiedjan dat ze moeite heeft met bepaalde rechtse kiezers. “Met iemand die met een prinsenvlag op een demonstratie staat, of FvD of PVV stemt, vind ik het soms lastig.”

Toch probeert ze er een verklaring voor te geven. Volgens haar stemmen veel mensen op de PVV “uit angst en wanhoop, als een soort noodkreet”. Daarbij wijst ze direct naar de media. “Ik denk dat wij als media daar alles mee te maken hebben. Als jij elke focking dag in De Telegraaf leest dat je geen huis hebt door asielzoekers, dan snap ik ergens wel dat je op de PVV stemt.”

‘Geen ruimte meer voor onderbuikgevoel’
Misiedjan gaat nog verder wanneer het gesprek over talkshows en opiniemakers gaat. Volgens haar is het “ongelooflijk gevaarlijk” om mensen steeds ruimte te geven voor meningen met feitelijke onjuistheden. “Dat afkeuren heeft niets met links of woke te maken”, zegt ze.

Daarna noemt ze migratie expliciet als onderwerp waar volgens haar de feiten centraal moeten staan. “Het gaat over te grote onderwerpen. Palestina en Israël, maar ook over een onderwerp als migratie. Die raken ons allemaal aan alle kanten. Dan moet je als media zeggen: we kunnen het alleen maar hebben over de feiten. Er is geen ruimte meer voor onderbuikgevoel, ook niet als Mona Keijzer dat zegt.”

Buzzer boven de talkshowtafel
De Hilversumse talentmanager heeft zelfs een concreet beeld bij hoe media volgens haar zouden moeten werken. Ze wil een systeem dat talkshows controleert. “Soms zou ik een systeem willen dat elke talkshowtafel analyseert en dat er een grote buzzer af gaat als er iets onjuist wordt beweerd.”

Tegelijk geeft ze toe dat ze zelf niet altijd alles kan zeggen wat ze vindt. Zakelijk zou dat namelijk gevolgen kunnen hebben. “Als ik letterlijk altijd zou zeggen wat ik daarvan vind, zou ik zakelijk gezien met bepaalde mensen niet meer om tafel kunnen zitten. Dat is nadelig voor de talenten die ik vertegenwoordig.”

Loosdrecht en noodopvang
Misiedjan zegt ook dat zij wordt geraakt door de manier waarop sommige mensen met asielzoekers omgaan. Ze noemt demonstraties bij noodopvanglocaties en verwijst naar Loosdrecht. “Omdat ik niet begrijp dat je zo met mensen om kunt gaan. Los van demonstratierecht: hoe kun je nou voor een noodopvang staan, waarvan je weet dat er mensen zitten die gevlucht zijn voor oorlog, en daar vuurbommen op gooien?”

Volgens Misiedjan zijn mensen “zó niet menselijk meer”. Ze zegt bang te zijn voor wat Nederland te wachten staat. “Ik zie maar een manier om dat op te lossen: media.”

Identiteit als kracht
Het interview past verder in een bekend progressief frame rond identiteit en representatie. Misiedjan spreekt uitgebreid over kleur, vrouwelijkheid en inclusieve redacties. “Ik heb van mijn vrouwelijkheid en mijn kleur mijn kracht gemaakt. En ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om je redactie inclusief te maken.”

Ook zegt ze dat er lang geen plek is geweest in de mediawereld voor mensen van kleur. Dat probleem is volgens haar niet in een paar jaar opgelost. “Je moet gewoon doordrukken.”

Aan het einde van het politieke deel maakt Misiedjan duidelijk hoe zij mensen voorbereidt op talkshowtafels. Volgens haar moet iemand zich goed kunnen verwoorden en verantwoorden. “Als je er niet goed over uit je woorden kunt komen, of geen stevige mening over hebt, en de feiten niet kent, zeg ik: hou gewoon je mond. Als je de behoefte voelt om er iets over te zeggen, trek dan je mond open.”