Waarom Frankrijk zijn migratiebeleid niet onder controle krijgt
Migratie is in Europa al jaren een politiek breekpunt. Regeringen beloven controle, maar de cijfers blijven in veel landen stijgen. Frankrijk is daarbij een belangrijk voorbeeld. Het land heeft een lange migratiegeschiedenis, maar ziet volgens Nicolas Pouvreau-Monti een nieuwe fase ontstaan. Pouvreau-Monti is medeoprichter en directeur van het Franse onderzoekscentrum Observatoire de l’Immigration et de la Démographie, een denktank die cijfers, juridische analyses en beleidsvoorstellen rond migratie en demografie publiceert. Tegenover NieuwRechts schetst hij een beeld van een continent dat nog steeds zoekt naar effectief beleid: "Als we integratie opnieuw een kans willen geven, moeten we eerst weer grip krijgen op het migratiebeleid."
Pouvreau-Monti spreekt niet over migratie als één enkel dossier. Het gaat volgens hem om asiel, arbeidsmigratie, gezinshereniging, illegaliteit, terugkeerbeleid, demografie, religie en sociale samenhang. Juist die combinatie maakt het onderwerp politiek zwaar. Een maatregel aan de grens heeft weinig effect als uitgeprocedeerde asielzoekers niet vertrekken. Strengere integratie-eisen helpen minder als de instroom tegelijk hoog blijft. En wie over terugkeer wil spreken, loopt al snel tegen nationale wetgeving, Europese regels en internationale verdragen aan.
