De asielmachine draait door, de belastingbetaler krijgt de rekening
Onderzoeksjournalist Peter Siebelt richt zijn blik op een weinig zichtbaar onderdeel van de Nederlandse asielketen: de herhaalde asielaanvraag. Wie na een afwijzing nieuwe feiten of omstandigheden aandraagt, kan opnieuw een procedure beginnen. Volgens Siebelt is daarmee een systeem ontstaan waarin tijd, procedures, opvang en kosten zich blijven opstapelen, terwijl de rekening voor de burger nauwelijks inzichtelijk is. In deze column beschrijft hij hoe de juridische mogelijkheid van een nieuwe aanvraag volgens hem kan uitgroeien tot zand in een toch al vastlopende asielmachine.
Asieladvocaten adviseren, tikken formulieren vol, dienen beroepen in en procederen desnoods tot de Raad van State of Luxemburg. Prachtig vak. Critici noemen het zand in de machine. De machine heet de keten: AVIM en de KMar voor de vingerafdrukken, de IND voor het stempel, het COA voor het bed, DT&V (justitie) voor het vertrek dat maar niet komt, de rechter voor de herkansing, de advocaat voor de volgende ronde, de gemeente voor een huis dat er niet is. Eén nieuw formulier en de hele stoet gaat weer lopen.
