'Het is of de duivel ermee speelt. Eerder deze week schreef ik een stukje over mijn ervaringen met de transgendergolf in het onderwijs. Daarin heb ik ook iets verteld over (onbewuste) indoctrinatie. Laat ik nu uitgerekend gisteren in alle vroegte nietsvermoedend mijn school binnenwandelen, om reeds bij het eerste paar klapdeuren geconfronteerd te worden met niet één, maar met maar liefst twee posters die aankondigen dat wij op 8 december weer Paarse Vrijdag vieren. Toen ik verder liep, zag ik dat deze Paarse Vrijdag-aankondigingen overal, maar dan ook werkelijk óveral, waren opgehangen.

Heel even waande ik mij weer in coronatijd, toen wij in het gebouw geen muur meer hadden zonder waslijst aan gedragsregels, geen vloer meer zonder pijlen voor looproutes, geen klaslokaal meer zonder anderhalve metervakken en geen gang zonder zuilen met handontsmettingsgel. Herinneringen die me gestolen kunnen worden, net als Paarse Vrijdag trouwens. Ik heb nu eenmaal een sterk ontwikkelde bullshitradar, die heel heftig reageert op iedere vorm van propaganda. Soms zo hard dat het pijn doet. En hem uitzetten, dat wil ik niet meer!

Nu is het fenomeen Paarse Vrijdag natuurlijk niet nieuw. Voor wie desondanks geen flauw idee heeft waar ik het precies over heb: Paarse Vrijdag is een themadag die gaat over diversiteit en inclusie op het gebied van seksuele geaardheid en gender. De eerste keer dat ik als leraar met deze themadag te maken kreeg, was in 2016. Toen was het nog gewoon een leerling, die aandacht vroeg voor de LGBTQ-zaak en die paarse armbandjes uitdeelde. Ik zocht daar uiteraard niets achter, integendeel! Het is op zich prima wanneer jongeren ergens gepassioneerd over zijn en wanneer zij aandacht vragen voor een maatschappelijke kwestie. Deze betrokkenheid kon en kan ik alleen maar aanmoedigen. 

Echter we zijn inmiddels alweer zeven jaar verder en je moet toch wel onder een steen leven om niet te weten dat er van alles rommelt in en rond de letterbak. En dat het obsessieve gewapper met de regenboogvlag, overal en onafgebroken, te pas en te onpas, iets is waar 𝘫𝘶𝘪𝘴𝘵 onze LGBTQ-leerlingen steeds minder affiniteit mee lijken te hebben. 

Ik vind dat iedere onderwijsprofessional toch énigszins zou moeten weten wat er zoal speelt: In de samenleving, in de stad, in de politiek, in de wereld en dan natuurlijk vooral met betrekking tot onze leerlingen en hun belevingswereld! En daar gaat het dus duidelijk flink mis!

Feit is dat Paarse Vrijdag al láng gekaapt is, net als de regenboogvlag, net als de Pride. Navraag leert mij dat onze LGBTQ-leerlingen veel moeite hebben met het opdringerige woke-activisme, dat nu al geruime tijd de boventoon voert. De leerlingen zien (intuïtief) vaak veel scherper dan mijn leidinggevende en de meeste collega's wat er gebeurt. De acceptatieklok wordt momenteel in rap tempo decennia teruggedraaid en de polarisatie neemt juist toe. Ook herkennen deze leerlingen zich totaal niet in de grote schreeuwers, die momenteel alle aandacht opeisen. Zij voelen niks voor het slachtofferschap of voor bepaalde privileges.

Ik betwijfel eerlijk gezegd of scholen massaal aandacht besteden aan Paarse Vrijdag om onze LGBTQ-leerlingen een hart onder de riem te willen steken. Eerder denk ik dat het een gemakzuchtige manier is voor de schoolleiders en bestuurders om weer eens braaf een deugvinkje te kunnen zetten. 

Wat mij vooral buitengewoon stoort, is de onvoorstelbare desinteresse waar ik op stuit, wanneer ik mijn leidinggevende dringend verzoek om zich eens te verdiepen in de huidige ontwikkelingen op dit en op andere gebieden. Of misschien is het onwil. Te veel moeite. Want zelfs het beluisteren van één podcast, bleek al te veel gevraagd. In de lerarenkamer gaat het ondertussen over B&B Vol Liefde of Temptation Island. Ik ben die ongezellige betweter, die bloedirritante nerd, die vooral haar mond moet houden.

Desondanks gooide ik gisteren de kont tegen de krib (hard!) en heb ik in diezelfde lerarenkamer gevraagd wat we dit jaar in godsnaam gaan doen met Paarse Vrijdag, gezien het absurde aantal posters. Het (voorspelbare maar nog altijd even schokkende) antwoord was dat we ‘regenboogtaart gaan eten en dat we iets paars moeten aantrekken.’ Ja, u leest het goed. Dit is wat het is. Dit is het niveau in onderwijsland in 2023. Kumbaya, taart en posters.

Ondertussen lacht het COC zich weer een ongeluk en steekt de jaarlijkse bak subsidie vrolijk in de zak (als ik die nog zo mag noemen). En ook daar vraagt niemand naar, of naar het feit dat we die andere 364 themadagen die dit land inmiddels rijk is, zomaar aan ons voorbij laten gaan. 

Ik heb laten weten dit jaar niet actief mee te zullen doen. Ik draag geen paars en eet geen regenboogtaart. Ik zeg écht KumbaNee deze keer. In plaats daarvan vier ik op 19 januari in mijn klas nationale popcorndag. Het zijn immers de dwarsliggers die het spoor recht houden.'