De zaak was aangespannen door Sylvie Lazet, horecaondernemer Charles Gray en Helga Biezeman. Zij vonden dat de coronapas hun grondrechten schond, waaronder het recht op privacy, lichamelijke integriteit en gelijke behandeling. De drie stelden door de maatregel zowel financiële als persoonlijke schade te hebben geleden.

Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 moesten Nederlanders voor toegang tot onder meer horeca, evenementen en culturele instellingen een QR-code tonen. Die konden zij krijgen na vaccinatie, herstel van een besmetting of een negatieve coronatest. Wie geen geldig bewijs had, werd op veel plaatsen geweigerd.

Rechters: overheid mocht vertrouwen op deskundigen
Volgens het arrest mocht de Staat destijds vertrouwen op adviezen van het Outbreak Management Team (OMT) en andere deskundigen. Het kabinet wilde met de coronapas besmettingen tegengaan en voorkomen dat ziekenhuizen opnieuw overbelast raakten. De invoering maakte bovendien deel uit van een bredere versoepeling, waarbij de anderhalvemeterregel werd geschrapt.

De eisers betoogden dat het toegangsbewijs onvoldoende werkte en mensen onder druk zette om zich te laten vaccineren. Het hof volgt die redenering niet. Volgens de rechters was vaccinatie niet verplicht en konden mensen ook kiezen voor een test. Dat de maatregel mogelijk minder effectief was dan aanvankelijk verwacht, betekent evenmin dat de invoering onrechtmatig was.

Daarbij benadrukt het hof dat het coronabeleid moet worden beoordeeld aan de hand van de kennis die in 2021 beschikbaar was, niet met de inzichten van jaren later. Ook het onderscheid tussen gevaccineerde en ongevaccineerde burgers was volgens het hof voldoende gerechtvaardigd.

Geen vergoeding voor geleden schade
De eisers hadden onder meer gewezen op gemiste danslessen, omzetverlies in de horeca, testkosten en psychische gevolgen van de toegangsbeperkingen. Zij voelden zich uitgesloten van delen van het maatschappelijke leven. Volgens het hof leverde dat echter geen grond op om de Staat aansprakelijk te stellen.

Het gerechtshof bevestigt daarmee de eerdere uitspraak van de rechtbank Den Haag van 1 mei 2024. Alle veertien bezwaren die de eisers in hoger beroep aanvoerden, zijn verworpen. Naast het mislopen van een schadevergoeding moeten zij gezamenlijk ook 4.857 euro aan proceskosten van de Staat betalen, zo blijkt uit het rechterlijke oordeel en het bijbehorende arrest.