Het nieuwe bedrag is aanzienlijk hoger dan het oorspronkelijke doel, dat in 2009 werd vastgesteld. Toen beloofden de rijkere landen jaarlijks 100 miljard dollar vrij te maken voor klimaatprojecten in ontwikkelingslanden. Ondanks dat deze belofte vaak niet volledig werd nagekomen, is nu een akkoord bereikt over een fors hoger bedrag. Voor de ontvangende landen blijft het echter een druppel op de gloeiende plaat.

De eis van ontwikkelingslanden lag aanvankelijk veel hoger, namelijk op 1.400 miljard dollar per jaar. Volgens hen is dit nodig om de gevolgen van klimaatverandering te bestrijden en hun economieën duurzamer te maken.

“Het is te weinig. Het dekt niet de behoeften van arme landen,” verklaarde de Indiase vertegenwoordiger. De Boliviaanse delegatie was nog scherper in haar oordeel: “We gaan een tijdperk binnen waarin iedereen voor zichzelf moet zorgen. Dit is geen klimaatrechtvaardigheid.”

De Nigeriaanse delegatie sprak zelfs van een belediging: “Als we met 300 miljard naar huis gaan, is dat een grap. Dat accepteren wij niet.”

Rijke landen prijzen zichzelf
Aan de kant van de rijke landen klinkt een heel ander geluid. De Amerikaanse president Joe Biden spreekt van een “ambitieus akkoord” en prijst de samenwerking die leidde tot deze overeenkomst. EU-klimaatcommissaris Wopke Hoekstra noemt het een “nieuw tijdperk” voor klimaatfinanciering. 

De kloof tussen de verwachtingen van ontwikkelingslanden en wat de rijke landen bereid zijn te bieden, blijft groot. Het nieuwe doel van 300 miljard dollar treedt pas in werking vanaf 2035. De Europese Commissie wil het liefst "biljoenen" euro's gaan uitgeven aan klimaatbeleid, vertelde EU-chef Ursula von der Leyen vorig jaar bij de klimaattop in Dubai.