In een interview met het Stern verklaarde Frei dat veel Syrische migranten in Duitsland voornamelijk ongeschoolde arbeid verrichten. Hij stelt dat dit onvoldoende is om langdurige financiële zelfstandigheid te waarborgen. “Wie permanent in het land wil blijven, moet zo veel verdienen dat er een pensioen boven de bijstandsgrens mogelijk is. Dat is het minimum,” aldus Frei.

Hij voegt eraan toe: “Deze mensen kunnen zichzelf misschien onderhouden, maar zeker geen gezin. Laat staan dat ze hun eigen ouderdomsvoorziening kunnen bekostigen.” Voor de CDU-politicus is duidelijk dat werk op zich niet voldoende is om succesvol te integreren.

Naast economische zelfredzaamheid benadrukt Frei het belang van vrijwillige terugkeer van vluchtelingen zodra de situatie in hun thuisland is gestabiliseerd. “Als vluchtelingen na een crisis niet onmiddellijk terugkeren, vermindert dit de bereidheid van de samenleving om in de toekomst andere vluchtelingen op te nemen,” stelt hij.

Frei bekritiseert ook het idee dat Syrische migranten een oplossing zouden bieden voor het tekort aan arbeidskrachten. “Het is niet waar dat men met oorlogsvluchtelingen de problemen op de arbeidsmarkt kan oplossen,” zegt hij.

Cijfers over Syrische migranten in Duitsland
Volgens het Statistische Bundesamt waren eind 2023 ongeveer 712.000 Syrische beschermingszoekers in Duitsland geregistreerd. Daarnaast vroegen tussen januari en november 2024 nog eens 72.000 Syriërs asiel aan. Onder de 863.000 Syriërs in de werkzame leeftijd (15-64 jaar) was 42 procent in 2023 daadwerkelijk aan het werk, terwijl acht procent werkloos was. De helft behoorde tot de categorie “niet-economisch actief”, bijvoorbeeld vanwege opleiding of omdat ze geen werkvergunning hadden.

Daarnaast blijkt uit gegevens van de Bundesagentur für Arbeit dat in november 2024 zo’n 518.000 Syriërs aanspraak maakten op Bürgergeld, het Duitse bijstandsprogramma. Hiervan waren 353.000 personen officieel arbeidsgeschikt.

Frei ziet vrijwillige terugkeer als het primaire instrument, maar erkent dat georganiseerde uitzettingen een “enorme uitdaging” vormen. Hij roept de autoriteiten op om meer te investeren in terugkeerprogramma’s en effectieve monitoring van migrantenstatussen. Volgens hem ligt de sleutel in een strenger maar rechtvaardig beleid dat zowel draagvlak behoudt onder de bevolking als voldoet aan humanitaire verplichtingen.

Met de Bondsdagverkiezingen in februari 2025 in zicht, lijkt het thema migratie opnieuw een centrale rol te spelen in het politieke debat in Duitsland. Het blijft echter de vraag hoe het land een balans kan vinden tussen integratie, humaniteit en economische draagkracht.