Van de 9.631 geregistreerde incidenten waren er maar liefst 7.000 gevallen van materiële schade, waarbij duizenden verkiezingsposters werden vernield of beklad. Daarnaast werden 400 propaganda-gerelateerde delicten vastgesteld. De Duitse autoriteiten categoriseerden 2.172 misdrijven als links gemotiveerd, terwijl 1.130 aan rechtse daders werden toegeschreven. Opvallend is dat er daarnaast een grote categorie van 6.318 delicten was die niet direct aan een ideologische stroming kon worden gekoppeld.

Naast de vernielingen ging het geweld verder. In totaal werden 192 gewelddadige aanvallen geregistreerd, waarvan 118 door linkse daders en 19 door rechtse. De overige incidenten vielen in de categorie “overige politieke motieven.”

Politievakbond: ‘Onze inzet wordt niet erkend’
De escalatie van politiek geweld zette de Duitse politie onder enorme druk. Jochen Kopelke, voorzitter van de Duitse politievakbond, spreekt bij RND van een “nieuwe dimensie van bedreigingen voor politiemensen.” Volgens hem waren vernielingen, bedreigingen, mishandelingen en illegale symboliek de voornaamste uitdagingen tijdens de verkiezingscampagne. Alleen door een forse inzet van extra agenten kon worden voorkomen dat de verkiezingen verder werden verstoord.

Kopelke hekelt echter het uitblijven van erkenning voor het werk van de politie. “Tot op heden heb ik geen enkel bedankje gehoord van de partijleiders voor het professionele optreden van onze agenten,” aldus de vakbondsleider tegen de Redaktionsnetzwerk Deutschland.

Escalatie van politiek geweld
De cijfers wijzen op een zorgwekkende trend waarin politiek geweld steeds meer de verkiezingscampagnes in Duitsland domineert. Vooral het grootschalige vandalisme en de directe aanvallen op de verkiezingsprocessen roepen vragen op over de staat van de democratie.

Wat opvalt, is dat het merendeel van het geweld afkomstig is uit de extreemlinkse hoek, iets wat in het publieke debat vaak minder belicht wordt. Dit patroon is niet nieuw: bij eerdere verkiezingen waren er ook al signalen dat activistische groepen op systematische wijze campagnemateriaal van bepaalde partijen vernielden en verkiezingsbijeenkomsten verstoorden.

De vraag blijft hoe de Duitse overheid en partijen hierop zullen reageren. Wordt er hard opgetreden tegen politiek geweld, ongeacht de ideologische achtergrond van de daders? Of blijft de erkenning en veroordeling uit, zoals de politiebonden nu bekritiseren? Eén ding is duidelijk: de normalisering van politiek geweld vormt een bedreiging voor het democratische proces in Duitsland.