In oktober 2023 arriveert Mehmet op Zwitserse bodem. Hij vraagt meteen asiel aan. Maar niet omdat hij zich bedreigd voelt in Turkije, zo lijkt het later. Mehmet wil blijven – koste wat het kost.

Drie maanden later krijgt hij te horen dat zijn asielaanvraag is afgewezen. Hij moet vertrekken. Toch blijft hij. Kort na het verstrijken van zijn uitreisdatum meldt hij zich bij het burgerlijk huwelijk in Zürich. Hij wil trouwen. Niet met zijn grote liefde Meryem, zoals hij later zal beweren, maar met Sonja, een 61-jarige Zwitserse vrouw.

Sonja krijgt al snel twijfels. Ze annuleert de trouwplannen. “Het voelde gewoon niet goed,” zegt ze later tegen de politie.

Tweede poging met andere vrouw
Enkele maanden later probeert Mehmet het opnieuw. Hij zegt opnieuw verliefd te zijn – dit keer op Meryem, een 57-jarige Zwitserse vrouw van Turkse afkomst. Volgens hem was zij altijd al zijn ware liefde. Hij beweert zelfs dat hij speciaal voor haar naar Zwitserland kwam.

Het migratiebureau gelooft er niets van. Te veel elementen wijzen op een schijnhuwelijk. Zo’n nep-huwelijk is in Zwitserland strafbaar als het doel enkel is om een verblijfsvergunning te verkrijgen.

De autoriteiten schakelen over op onderzoek. Het duo tekent bezwaar aan, maar dat pakt slecht uit. Ze maken tegenstrijdige verklaringen, kunnen geen bewijs van hun relatie tonen, en vallen door de mand.

Een web van leugens
Bij het eerste asielgesprek rept Mehmet met geen woord over Meryem. Pas een half jaar later, als zijn situatie nijpend wordt, beweert hij dat hij haar al anderhalf jaar kent. Bij het politieverhoor zegt hij: “Ik ben voor haar naar Zwitserland gekomen.”

Over Sonja is hij vaag. Hij zou haar in Zwitserland ontmoet hebben en na een korte relatie hebben willen trouwen. Waarom? “Omdat Meryem toen nog niet klaar was om te trouwen,” zegt hij.

Maar Sonja vertelt iets anders. Eerst zegt ze dat ze hem in Antalya leerde kennen, daarna beweert ze hem pas in januari 2024 te hebben ontmoet op station Zürich. Volgens haar zei Mehmet na korte tijd: “Nu kennen we elkaar goed genoeg, nu kunnen we trouwen.”

Mehmet zegt op dat moment al bij Meryem te wonen. Toch blijkt uit gegevens dat hij officieel verbleef in een asielopvang in het kanton Fribourg.

Geen bewijs, geen huwelijk
Het migratiebureau stelt dat vrijwel alle signalen op een schijnhuwelijk wijzen: een groot leeftijdsverschil, vage verklaringen, tegenstrijdige verhalen en geen tastbaar bewijs van een echte relatie. Whatsapp-berichten of belgeschiedenis? Die ontbreken volledig.

Het kantonnaal administratief hof wijst de klacht af. Mehmet moet vertrekken. Niet als echtgenoot, maar als alleenstaande man zonder verblijfsrecht. De rechtbank legt hem en Meryem samen 1570 frank aan gerechtskosten op. 

Goed afgelopen – voor nu
Het had erger kunnen aflopen. Als het huwelijk wel had plaatsgevonden en later was ontmaskerd als nep, hadden Mehmet en Meryem een celstraf tot vijf jaar kunnen krijgen.

Zwitserland telt elk jaar zo’n vijftig meldingen van vermoedelijke schijnhuwelijken. Vaak is het moeilijk om sluitend bewijs te vinden. Maar in dit geval waren de inconsistenties te talrijk en de bedoelingen te doorzichtig.