Op Bluesky schreef Laroes: ‘Monumenten zijn geen kladblokken, maar het Nationaal Monument op de Dam lijkt mij de beste plek om verleden en heden met elkaar te verbinden, nu door actueel en eigentijds protest. Het 'dit nooit weer' is een tamelijk leeg begrip aan het worden.’

Met deze woorden stelde hij dat het monument, dat sinds 1956 met name in het teken staat van de Tweede Wereldoorlog, ruimte zou mogen bieden aan actuele maatschappelijke statements. Voor veel mensen was dat onbegrijpelijk, omdat het monument juist symbool staat voor eerbied en stilte in plaats van politieke statements over huidige conflicten.

Discussie met critici
Zijn boodschap leidde tot directe kritiek onder zijn bericht. Manasse Nijenhuis vroeg hem: ‘En een Engelse tekst met spuitbus erop kwakken is daar de juiste toevoeging van?’ Laroes reageerde: ‘De uiting is belangrijker dan de kwaliteit van de verf of whatever.’ De berichtenreeks van deze discussie lijkt ondertussen verwijderd te zijn. Op X heeft onder andere het account Een Blik op de NOS echter een foto geplaatst van de berichtenwisseling.

Nijenhuis waarschuwde dat dit de afzonderlijke herdenking van WO2-slachtoffers onder druk zet. Laroes antwoordde daarop: ‘Dat zeg ik toch helemaal niet?’ Uiteindelijk sloot hij de discussie af met het feit dat dit een prima uitzondering is op hoe men met nationale monumenten normaal gesproken dient om te gaan: ‘Ik ben voor uitzonderingen.’

Voorzitter Bevrijdingsfestivals
De uitspraken kregen extra gewicht omdat Laroes tegenwoordig voorzitter is van Stichting Bevrijdingsfestivals Nederland, waarin veertien bevrijdingsfestivals zijn verenigd. Het doel van de stichting is naar eigen zeggen om 'vanaf nu met één mond te kunnen spreken op nationaal niveau, met de verschillende ministeries, andere landelijke organisaties die zich met herdenken en vieren van 4 en 5 mei bezighouden en de grotere bedrijven.'