De toespraak kwam enkele dagen na een fel Kamerdebat over politiek geweld en termen als 'omvolking' en 'remigratie'. Daarin werd De Vos door meerdere partijen onder vuur genomen. Zij werd gevraagd afstand te nemen van bepaalde begrippen en groeperingen. De FVD-leider weigerde dat. Wel veroordeelde zij geweld bij demonstraties.

Op weg naar de conferentie in Porto reageerde De Vos daar opnieuw op. “Iedere keer als iemand de noodzakelijke kritiek uit op het migratiebeleid, worden dezelfde aantijgingen van stal gehaald”, zei zij in de auto. Volgens haar is het “van het allergrootste belang dat we daar doorheen leren kijken” en ons “daar niets van aantrekken”.

Loosdrecht als keerpunt
In Porto begon De Vos haar toespraak met de anti-azc-protesten in Loosdrecht. Volgens haar werd het dorp “van de ene op de andere dag” geconfronteerd met de komst van een azc voor alleenstaande jonge mannen, midden in een woonwijk. De bewoners zouden daarover niet serieus zijn geïnformeerd of geraadpleegd.

We Europeans no longer stand in fear of being called names or being smeared with guilt by association. The vast majority agrees with us.

Remigration is the only honest and humane answer to decades of failed multiculturalism.

My speech at @RESUM26.👇🏻

Wij Europeanen leven niet… pic.twitter.com/O1rR9biVQl

— Lidewij de Vos (@lidewij_devos) June 10, 2026

De Vos stelde dat Loosdrecht symbool is geworden voor een bredere opstand tegen het asielbeleid. “Van noord tot zuid, van kleine gemeenten tot onze hoofdstad, kwamen vreedzame Nederlanders de straat op om zich te verzetten tegen de massa-immigratie die de regering over hen heeft afgeroepen”, zei zij.

Volgens de FVD-leider reageerde de overheid verkeerd. In plaats van het gesprek met bewoners aan te gaan, zou de politiek vooral hebben gesproken over de “normalisering van geweld in politiek en samenleving”. De Vos erkende dat er relschoppers waren en zei dat die moeten worden veroordeeld en vervolgd. Maar volgens haar was “de overgrote meerderheid” van de demonstranten vreedzaam.

‘Afleiding van het echte probleem’
De Vos ziet de kritiek op anti-azc-protesten als afleiding. Volgens haar proberen voorstanders van massa-immigratie protesten en harde migratiekritiek te koppelen aan geweld of antidemocratische ideeën. “In werkelijkheid is het tegenovergestelde het geval”, zei zij.

Volgens De Vos is het doel daarvan om “de meerderheid van het Nederlandse volk” te negeren, te criminaliseren en te delegitimeren. Die meerderheid zou volgens haar genoeg hebben van massa-immigratie.

Daarna wees zij op de kosten en gevolgen van migratie. Ze sprak over “torenhoge financiële kosten”, het verlies van een thuisgevoel en misdaadcijfers. Asielzoekers worden volgens haar tien keer vaker verdacht van vernieling dan autochtone Nederlanders en veertig keer vaker van diefstal. Mannen uit asielherkomstlanden zouden tot twintig keer vaker verdacht worden van verkrachting dan autochtone Nederlanders.

Slachtoffers als politiek argument
De Vos koppelde de cijfers aan concrete zaken. Zij noemde onder meer meisjes die door vluchtelingen zouden zijn verkracht in het studentencomplex Stek Oost in Amsterdam, de dood van de 18-jarige Rick van der Rakt, een 20-jarige medewerkster van een azc die werd ontvoerd en verkracht door een uitgeprocedeerde man uit Sierra Leone, en de 17-jarige Lisa, die vorig jaar in Amsterdam werd vermoord door een Nigeriaanse asielzoeker.

“Onze dochters en zonen worden geofferd op het altaar van massa-immigratie”, zei De Vos. “Het breekt mijn hart. Het maakt mij woedend.”

Volgens haar voelen inwoners van dorpen als Loosdrecht die boosheid ook. Zij willen volgens De Vos geen azc in hun dorp, omdat zij bang zijn dat hun kinderen slachtoffer worden. “En ze hebben gelijk”, zei zij.

Remigratie als kernpunt
De Vos maakte duidelijk dat FVD verder wil gaan dan een beperking van immigratie. “In werkelijkheid willen zij niet slechts een einde aan immigratie. Zij willen remigratie”, zei zij over de demonstrerende burgers.

Volgens De Vos is het sluiten van grenzen en het afschaffen van het asielsysteem niet genoeg. Zelfs als de immigratie morgen volledig stopt, blijven volgens haar de gevolgen van tientallen jaren massa-immigratie bestaan.

Zij noemde remigratie “het enige eerlijke en humane antwoord op decennia van mislukt multiculturalisme”. De Vos omschreef het als het erkennen dat “dit wrede gedwongen huwelijk” niet werkt.

FVD wil volgens haar vier dingen: grenzen handhaven, illegalen uitzetten, criminelen met een dubbel paspoort denaturaliseren en vrijwillige remigratie stimuleren met financiële en praktische hulp.

Terugkeer met hulp en geld
De Vos verwees naar een Nederlands rapport waaruit zou blijken dat de nettokosten van een migrant uit Somalië kunnen oplopen tot 800.000 euro per persoon. Tegen die achtergrond noemt zij het voorstel om migranten en hun nakomelingen te betalen voor terugkeer naar het land van herkomst “een koopje”.

Net zoals migranten bij aankomst zijn geholpen door ngo’s, activisten en ambtenaren, wil De Vos hen bij vertrek laten begeleiden. Zij sprak over “remigratiecoaches” die mensen voorbereiden op een nieuw leven in hun land van herkomst.

Het doel is volgens haar een negatief migratiesaldo. Dat moet niet alleen de kwaliteit van leven in Nederland verbeteren, maar ook de “demografische en ideologische balans” verschuiven. De Vos zei dat Nederland “het enige thuis van het Nederlandse volk” moet blijven.

‘Hun spel is voorbij’
In het slot van haar toespraak richtte De Vos zich rechtstreeks tot haar politieke tegenstanders, de media, de asielindustrie en ngo’s. Volgens haar hebben zij jarenlang bepaald welke woorden wel en niet gebruikt mochten worden in het migratiedebat.

“Hun kleine spel is eindelijk voorbij”, zei ze. “Decennialang hebben we toegestaan dat ze ons allemaal het zwijgen oplegden. Decennialang hebben we toegestaan dat ze de morele bovenhand claimden.”

Volgens De Vos is angst het enige wapen van haar tegenstanders. “Angst om gelabeld te worden. Angst om een paria te worden.” Maar die angst zou volgens haar verdwijnen.

Ze sloot af met een persoonlijk moment. “Ik sta hier voor u, met mijn baby in mijn buik, om hun te zeggen dat ik niet bang ben. Hier ben ik. Noem mij wat u wilt, maar ik zal vechten voor de toekomst van dit kind. Ik zal vechten voor de toekomst van Europa. De toekomst is helder. De toekomst behoort aan ons.”