“Ik heb het gevoel dat mijn hart al vier jaar een marathon loopt, dag en nacht,” vertelt Emma in gesprek met Het Laatste Nieuws. Ze zit rustig aan tafel, maar haar hart raast. “Soms hoor ik het in mijn oren bonzen. Dan word ik misselijk en duizelig. Concentreren lukt niet meer.”

Van turnzaal naar ziekenhuisbed
Tot 2021 was Emma een sportieve tiener. Ze turnde vier keer per week en droomde van een carrière in de zorg. Maar die zomer veranderde alles. “Ik werd ineens zó moe. Om acht uur ’s avonds moest ik al slapen. En ’s nachts werd ik wakker met een hart dat in mijn keel bonsde.”

Haar horloge wees 180 slagen per minuut aan. De huisarts stuurde haar meteen door naar het ziekenhuis. “Mijn hartslag zakte die week niet onder de 150,” vertelt ze. “Ik dacht echt dat het elk moment kon stoppen.”

Artsen vonden geen duidelijke oorzaak. Ook in het Universitair Ziekenhuis Gent leverden nieuwe onderzoeken niets op. “Anatomisch was mijn hart perfect,” zegt Emma. “Ze dachten eerst dat het stress was. Maar ik bleef zeggen: dit zit niet tussen mijn oren.”

Pas na een reeks metingen met een zogeheten holtermonitor werd duidelijk dat haar hart structureel te snel klopte. Ze kreeg bètablokkers, maar die veroorzaakten extreme misselijkheid. “Ik kon amper eten en viel kilo’s af.”

Vijf keer op de operatietafel
Toen medicijnen niet hielpen, stelden artsen een ablatie voor: een ingreep waarbij foutieve elektrische prikkels in het hart worden weggebrand. “Normaal is één of twee keer genoeg,” zegt ze. “Bij mij zijn het er vijf geworden.”

De eerste drie ingrepen hielpen niet. Bij de vierde liep haar hartslag op tot 300. “Ik dacht: nu is het gedaan. Mijn hart vliegt eruit,” vertelt Emma. “De arts zei dat hij niet harder kon branden, anders zou hij een gat in mijn hart maken.”

Twee weken lang leek de operatie te werken. Daarna kwamen de hartkloppingen terug, heviger dan ooit. Ze werd opnieuw opgenomen, dit keer op de intensive care tussen bejaarde hartpatiënten. Een zesde ingreep bleek onmogelijk.

“Mijn dossier is een medisch raadsel,” zegt ze. “Mijn cardioloog zei op een dag letterlijk: ‘Ik weet het zelf niet meer.’ Dat was hard om te horen.”

Leven met een tikkende tijdbom
Emma leeft nu met een geïmplanteerde hartmonitor. Ze kan niet meer sporten en moet haar stages in de verpleegkunde inkorten. “De artsen sluiten hartfalen op termijn niet uit. Ze hebben zelfs gezegd dat ik waarschijnlijk niet oud zal worden. Dat is heftig om te horen.”

Haar kamer ligt vol ziekenhuisbandjes en doosjes medicatie. Toch blijft ze positief. “Mijn mentaliteit is: ik doe alles tot ik erbij neerval. Ik wil niet dat mijn ziekte bepaalt wie ik ben. Ik blijf lachen.”

Volgens haar cardioloog dr. Hans De Wilde is Emma’s geval uitzonderlijk. “99,9 procent van de mensen met een hartritmestoornis kunnen we helpen met medicatie of een ablatie. Bij Emma lukt dat niet, en dat is heel zeldzaam,” zegt hij. “Vijf ablaties is iets wat ik in mijn carrière bijna nooit heb gezien.”

Op de vraag of ze zelf een verklaring heeft, blijft Emma voorzichtig. “Het enige dat er veranderd is op mijn vijftiende, is dat ik het coronavaccin kreeg — twee dagen voordat de hartkloppingen begonnen. Maar niemand kan bewijzen dat er een verband is.”