Eric was vader van twee jonge dochters. In de laatste jaren van zijn leven was hij grotendeels bedlegerig en volledig afhankelijk van zorg. Die zorg kwam vrijwel uitsluitend van zijn partner Eva. Deze week is hij overleden, schrijft zij op Facebook.

Langdurige ziekte en toenemende beperkingen
Volgens Eva begon de gezondheid van Eric enkele jaren geleden sterk te verslechteren na de coronavaccinatie van 4,5 jaar geleden. Hij ontwikkelde ernstige ME, een aandoening die gepaard gaat met uitputting, overgevoeligheid voor prikkels en verergering van klachten na minimale inspanning. 

Net als veel anderen met vaccinatieschade kampte Eric met grote moeilijkheden. Hij kreeg geen erkenning van artsen, verloor het contact met zijn familie en en kon niet meer (voltijds) werken. Op het sociale media publiceerde Eric humorvolle sketches over deze problemen. 

@khlokin Old video from drafts #gaslighting101 ♬ original sound - JohnnyNewEggs

In de loop der jaren nam de ziekte een uitzonderlijke zware vorm aan bij Eric.  In oktober 2025 beschreef Eva in een openbare update dat Eric op dat moment al meer dan drie maanden in zijn zwaarste terugval ooit zat. Er was geen sprake van herstel naar een eerdere basisconditie. Zijn functioneren bleef extreem beperkt. Hij kon nog enkele keren per dag naar het toilet, zijn tanden poetsen en kleine hoeveelheden eten zonder bestek tot zich nemen. Communicatie was beperkt tot enkele korte zinnen per dag.

In dezelfde periode verloor hij ongeveer 80 procent van zijn gezichtsvermogen. Douchen, scheren, koken, lezen, luisteren of licht verdragen was niet meer mogelijk. Zijn telefoon gebruikte hij in die maanden nauwelijks. 

Ernstige pijn en slapeloosheid
In de laatste fase van zijn leven stonden pijn en slapeloosheid centraal. Eva beschrijft dat Eric vrijwel niet meer kon slapen. Pogingen om in slaap te vallen leidden direct tot heftige neurologische sensaties, die zij omschrijft als extreem pijnlijk en giftig aanvoelend. Geen enkel middel bood verlichting. Volgens haar sliep hij soms niet meer dan twee uur per dag.

Die combinatie van langdurig slaapgebrek en voortdurende pijn maakte het dagelijks bestaan ondraaglijk. Eva schrijft dat Eric letterlijk van moment tot moment leefde. Elke gedachte, emotie of handeling verergerde zijn klachten. Ondanks die omstandigheden bleef hij volgens haar zoeken naar oplossingen en behandelingen, tot de laatste dag. 

Gebrek aan medische begeleiding
Een terugkerend punt in Eva’s beschrijving is het gebrek aan passende medische zorg. Zij schrijft dat het vinden van artsen die zich wilden verdiepen in zijn situatie uiterst moeilijk was. Juist omdat Eric zo ernstig ziek was, bleek begeleiding vrijwel onbereikbaar. Ook zijn directe familieleden, zoals zijn ouders, zouden geen bereidheid tonen tot hulp. Volgens Eva stond zij er grotendeels alleen voor, wat ook bij haar leidde tot mentale uitputting. 

Lotgenoten en activisten wijzen erop dat dit probleem breder speelt bij mensen met ernstige ME en bij mensen die vaccinatieschade melden. Zij stellen dat erkenning, onderzoek en zorg achterblijven.

Reacties uit de gemeenschap
Het overlijden van Eric leidde tot veel reacties van lotgenoten. De Nederlandse Iris de Boer, die zelf vaccinatieschade opliep na een coronavaccin, spreekt op Facebook van een “helse lijdensweg” en stelt dat Eric in de steek is gelaten door zorginstanties en overheid. Volgens haar bleef hij tot het einde vechten om bij zijn gezin te blijven.

Ook Connie Wagner Hendrickson reageerde publiekelijk. Zij schrijft op Facebook dat Eric steun bood op momenten dat zij zelf werd buitengesloten vanwege het delen van haar vaccinatieschade. In haar reactie koppelt zij zijn overlijden, net als dat van haar man, direct aan vaccinatieschade.

Overlijden en nagedachtenis
Volgens Eva nam de ziekte uiteindelijk alles van Eric af voordat hij overleed. Zij schrijft dat hij nog maar één wens had: rust. Zijn overlijden ziet zij als het einde van een jarenlange strijd zonder verlichting. De enige troost die zij noemt, is dat zijn lijden nu voorbij is.

Eric Hauser laat twee dochters en een partner na. Voor velen staat zijn overlijden symbool voor een groep patiënten die zich ongehoord voelt en die zegt dat hun medische en maatschappelijke positie structureel tekortschiet.