De Belgische minister Anneleen Van Bossuyt wijst op haar strenge asielbeleid. Zij weigert opvang aan bepaalde groepen en scherpt regels op meerdere punten aan. Volgens haar werkt dat afschrikwekkend. Vooral bij asielzoekers die eerder in een ander EU-land aanklopten, is een sterke daling zichtbaar, meldt De Telegraaf.

België stuurt bewust een streng signaal
Een belangrijke maatregel is het weigeren van opvang aan asielzoekers die eerder in een ander EU-land asiel hebben aangevraagd. Volgens Van Bossuyt daalde de instroom van deze groep tussen september en december met 83 procent. Zij ziet daarin een duidelijk effect van haar beleid.

‘Dat is zeker niet de enige verklaring voor de dalende cijfers. Maar we zien wel duidelijk dat ons beleid een afschrikkend effect heeft.’ Ook zegt zij: ‘Door op verschillende vlakken de regels duidelijk aan te scherpen, zenden we een duidelijke boodschap uit: België is niet het land van melk en honing waar je zomaar asiel of opvang krijgt.’

De Belgische lijn verschilt sterk van de Nederlandse aanpak. Nederland probeert maatregelen vaak precies langs de juridische route te laten lopen. België kiest juist voor een hardere en meer praktische koers, ook als die juridisch wordt aangevochten.

Geen onbeperkte opvang
België kampte eerder met een tekort aan opvangplekken. Daardoor kregen alleenstaande mannelijke asielzoekers geen opvang. Dat leidde tot dakloze asielzoekers en tenten in het centrum van Brussel, bij het Belgische aanmeldcentrum.

Inmiddels zijn er noodopvanglocaties geopend. Daardoor kon het acute probleem deels worden opgelost. Toch bleef de politieke lijn hetzelfde: België wil niet langer automatisch opvang bieden aan iedereen die zich meldt.

Theo Francken, de Belgische minister van Defensie en voormalig staatssecretaris van Migratie, verdedigt die aanpak. Hij zegt dat de instroom eerder ook al fors omlaag ging. Volgens hem gebeurde dat door streng en helder te zijn.

Belgisch defensieminister @FranckenTheo, in het verleden staatssecretaris van Migratie, slaagde erin de asielinstroom te laten dalen. Hij legt uit wat ze in België anders doen dan in Nederland. "Opvang tijdens je procedure, daarna: trek je plan." #WNL pic.twitter.com/PiWqVE6wvV

— WNL Op Zondag (@WNLOpZondag) May 31, 2026

Francken: trek een duidelijke grens
Francken zegt bij WNL dat België de asielinstroom eerder ook al fors wist terug te brengen. Volgens hem lukte dat door streng en consequent te zijn. De boodschap moest volgens hem vooral duidelijk zijn voor mensensmokkelaars.

‘Je moet gewoon heel streng zijn en heel consequent duidelijk maken aan al die smokkelaars dat België niet het land van melk en honing is.’ Volgens Francken gaat het vaak om mensen met een zwaar persoonlijk verhaal. Toch moet een ontvangende samenleving volgens hem ook een grens durven trekken.

Een andere maatregel is dat statushouders niet onbeperkt in de opvang blijven. Zij mogen nog een beperkte tijd van vier maanden in een asielzoekerscentrum blijven. Daarna moeten zij zelf woonruimte zoeken, net als andere inwoners.

Francken vat die lijn samen als: ‘Opvang tijdens de procedure. Daarna: trek je plan.’ Daarmee maakt hij duidelijk dat België opvang vooral ziet als tijdelijke hulp tijdens de procedure. Daarna ligt de verantwoordelijkheid meer bij de asielzoeker zelf.

Dwangsommen worden niet betaald
Een opvallend verschil met Nederland is de omgang met rechterlijke druk. België werd vaak voor de rechter gedaagd door asieladvocaten. Ook werden dwangsommen opgelegd omdat asielzoekers volgens Europese regels recht hadden op opvang.

Toch maakte België die dwangsommen niet over. Francken zegt daarover: ‘Wij worden elke dag gedwongen om dwangsommen van miljoenen euro's aan asielzoekers te betalen. Deze regering weigert die te betalen. Wij betalen ze gewoon niet.’

Ook de huidige maatregelen van Van Bossuyt worden aangevochten. Maar de Belgische regering stopt niet met haar koers. Waar nodig wordt de werkwijze aangepast, maar de strengere lijn blijft staan.

Strengere gezinshereniging
België is ook verder met strengere regels rond gezinshereniging. Mensen die vluchten voor oorlog moeten twee jaar wachten voordat familieleden mogen overkomen. Zij moeten bovendien een woning, ziekteverzekering en voldoende inkomen hebben.

Daarnaast kijkt Van Bossuyt naar terugkeerbeleid buiten Europa. Zij steunt gesprekken tussen de Europese Unie en de Taliban over de terugkeer van Afghanen. Ook ging zij naar Congo voor een campagne die economische migranten moet ontmoedigen om naar België te reizen.

Het verschil met Nederland is daarmee duidelijk. België kiest voor strengere regels, minder automatische opvang en een harde boodschap aan migranten. Nederland blijft juist vaker vastlopen in wetgeving, rechterlijke uitspraken en politieke verdeeldheid.