Op zijn blog schrijft Van den Berg het volgende: 'Een halve eeuw geleden was er geen gebrek aan. Vele mannen zagen een mooie toekomst voor zich op het water. Een diploma hoefde je nog niet te halen. Een goede boterham kon je bovendien verdienen door keihard te werken. Er waren er genoeg, zelfs zoveel dat er juist een overschot aan was. Een halve eeuw geleden, toen ja. Die tijd dat men nog juist visser wilde worden.
In die halve eeuw tijd is er veel veranderd. Met veel hoogtepunten, maar boven alles veel dieptepunten. Dieptepunten die vele vissers deed stoppen om ergens anders hun heil te gaan zoeken. Dieptepunten zoals bijvoorbeeld het invoeren van het sluiten van visnamige gebieden, dure gasolie prijzen, het invoeren van steeds meer regels en wetgevingen. Waar er in de jaren ’80 nog globaal uitgerekend op Texel nog rond de 250 vissers waren zijn dat er vandaag de dag nog maar 23!'

Dinsdag voer hij voor de laatste maal uit:

Groot verlies voor de visserij. Visser, blogger en vlogger Martijn stopt ermee. https://t.co/tiUPokqmE3

— EMK-vissers (@EMKvissers) June 11, 2024

Waarom stoppen zoveel vissers tegenwoordig? Van den Berg schrijft er het volgende over: 'Iedere visser heeft zijn eigen reden om te stoppen met varen. Zo stopte er vele omdat men de kotters op Zondagavond gingen uitvaren in plaats van de traditionele Maandagochtend. Ook al is het máár één nacht langer naar zee, één nacht maakt een heel verschil tussen het gevoel van lang of kort thuis zijn. De hoofdreden waarom de meeste vissers hun stripmes aan de wilgen hangen is toch veel al de gestegen onkosten waardoor eigen verdienste zakken. Als net geen zzp’er maar ook geen CAO’er blijven de kosten van aanvullende verzekeringen en zelf op te bouwen pensioen altijd hetzelfde bedrag (zakken doet het sowieso niet). Daarbij komt nog eens kijken dat vissers vele cursussen moet volgen om hun vaarbevoegdheidsbewijs te kunnen behouden. Dure grappen, vooral als de verdienste dalen en alle kosten en onkosten alleen maar hoger worden.'

'Toen ik in ’05 begon met varen waren er nog genoeg bemanningsleden, het sociale leven aan boord was dan ook heel anders. Zonder WI-FI en televisie werden de weekend nog eens goed besproken, vertelden men elkaar de laatste plaatselijke roddels, speelde men nog wel eens een potje kaarten, schaken of dammen in de kombuis. Zes grote mannen in een klein hokje zorgt ook voor de nodige spanningen, echter was het dermate gezellig dat de kombuis meer weg had van keukentafel met kibbelende huisvrouwen. Een mooie tijd als je er achteraf aan terug denkt. Een tijd die er niet meer is en die waarschijnlijk niet meer zal komen.'

Lees nu zijn hele blog!