De afgelopen tijd hebben we veel gehoord over de Roze Kameraden, een supportersgroep binnen Feyenoord die zich inzet voor LHBTI+-acceptatie in de voetbalwereld. Paul van Dorst heeft zijn verhaal kunnen doen bij Eva Jinek, naar aanleiding van een aflevering van het programma BOOS van Tim Hofman. Het was een eenzijdig gesprek, vol steunbetuigingen en weinig ruimte voor kritische reflectie. Maar waar blijft het tegengeluid? Waar blijft de ruimte voor een andere visie op acceptatie en veiligheid?

Als oprichter van De Roze Leeuw zie ik dagelijks dat er meer nodig is dan symboolpolitiek en zichtbaarheidscampagnes om echte verandering teweeg te brengen. Wij geloven dat vrijheid (altijd in de eerste plaats) en veiligheid hand in hand moeten gaan. Dat betekent dat we minder moeten focussen op labels en meer op het versterken van individuen. Niet door aparte clubs op te richten (ik weet het, De Roze Leeuw is ook een aparte club) of regenboogvlaggen op te hangen, maar door op te komen voor een samenleving waarin iedereen gelijkwaardig is zonder opsmuk.

Waar het momenteel misgaat
De discussie over de OneLove-armbanden tijdens het WK voetbal in Qatar laat precies zien waar het misgaat. Het dragen van die armband werd gepresenteerd als een krachtig signaal, maar het enige resultaat was polarisatie. De armband haalde het nieuws, maar veranderde niets aan de situatie voor mensen die daadwerkelijk met discriminatie en uitsluiting te maken hebben. Sterker nog, het wekte weerstand op en verdeelde niet alleen supporters, maar ook landen en culturen. Het werd symboolpolitiek in zijn puurste vorm: een actie zonder echte impact, bedoeld om goed over te komen in plaats van goed te doen. Overigens slaat dit ook door, zo werd onlangs in Engeland topvoetballer Marc Guéhi teruggefloten omdat hij “I Love Jesus” op deze armband had geschreven. Een boodschap van liefde, bedenk het even!

Net als de OneLove-controverse roept de zichtbaarheidscultuur van groepen zoals de Roze Kameraden dezelfde vragen op. Wat schieten we op met nóg meer symbolen en campagnes, terwijl de samenleving steeds verder verdeeld raakt? Echte verandering komt niet van meer vlaggen of armbanden, maar van concrete daden. Wij pleiten voor een aanpak die gericht is op veiligheid, verbinding en wederzijds respect – niet op het zaaien van verdeeldheid of het forceren van zichtbaarheid. En zeg nou zelf, een regenboogvlag op de Kuip (of welk voetbalstadion dan ook) ziet er gewoon niet uit. Het hoort niet.

Wat veel mensen bovendien niet weten, is dat de Roze Kameraden bij de Kamer van Koophandel staan ingeschreven op hetzelfde adres als COC Rotterdam, een organisatie die al jarenlang een belangrijk onderdeel is binnen de veel te machtige regenbooglobby. Dit roept de vraag op of de Roze Kameraden werkelijk een onafhankelijke supportersgroep zijn, of dat ze een verlengstuk vormen van het COC. Ook opvallend is dat Paul van Dorst, oprichter van de Roze Kameraden, actief is voor D66, een partij die bekendstaat om haar nadruk op identiteitspolitiek. Deze connecties werpen een ander licht op hun agenda en roepen twijfels op over de neutraliteit van hun boodschap.

Het gaat om de sport, niet om hokjes
De Roze Leeuw daarentegen onderhoudt warme contacten binnen Feyenoord en ik durf wel te stellen dat wij een groot deel van de Feyenoord-supporters achter ons hebben staan. Wij werken samen met supporters die begrijpen dat acceptatie niet wordt bereikt door verdeeldheid te creëren, maar door elkaar te versterken en samen te werken aan een veilige omgeving voor iedereen. Feyenoord is een club met een groot hart, een club die mensen verbindt ongeacht afkomst, geaardheid of achtergrond. Het gaat om de sport! Onze aanpak sluit aan bij die mentaliteit: kracht door verbinding en respect, zonder onnodige labels. En onze houding werkt ook écht! Zo zijn wij al vaker door (heteroseksuele) supporters meegenomen naar wedstrijden in de Kuip.

Daarom pleit ik ervoor om dit gesprek voort te zetten aan tafel bij Vandaag Inside, een programma dat bekendstaat om het geven van ruimte aan kritische en diverse meningen. Het is tijd dat het grote publiek hoort waarom meer zichtbaarheid vaak averechts werkt, waarom symboolpolitiek niet de oplossing is, en hoe we kunnen bouwen aan een samenleving waar veiligheid voor iedereen vooropstaat. Maar ook hoe we écht kunnen verbinden!

Laat ons praten over de realiteit achter de cijfers, de weerstand die we zien groeien in bepaalde gemeenschappen, en de mentaliteit die nodig is om daadwerkelijk verschil te maken. Niet vanuit slachtofferschap, maar vanuit kracht. Niet door te wijzen naar tegenstanders, maar door iedereen te betrekken in een samenleving waarin we elkaar als gelijken behandelen.

De OneLove-armband en De Roze Kameraden drijven ons alleen maar verder uit elkaar. Laten we die fouten niet herhalen. Laat ons het geluid van Feyenoord-supporters en De Roze Leeuw delen: een geluid van saamhorigheid, kracht en verbinding. Het is tijd dat dit verhaal een groter podium krijgt.

Deze column is geschreven door Lennard van Mil, oprichter van De Roze Leeuw. Volg de stichting hier op X.