De discussie over gezichtsbedekking laait op vanwege de toenemende dreiging richting agenten. In de Tweede Kamer bracht Marjolein Faber deze week het onderduiken van een politieagent uit Utrecht ter sprake. De agent moest samen met zijn gezin zijn woning verlaten nadat zijn privégegevens online waren verspreid. Dat gebeurde na een arrestatie van een moslima waarbij geweld was gebruikt.

Faber sprak van een zorgelijke ontwikkeling en legde een direct verband tussen doxing en het functioneren van de politie. Volgens haar krijgen agenten in grote steden steeds vaker te maken met beledigingen, bedreigingen en intimidatie. De betreffende agent moest onderduiken omdat hij “zijn werk deed”. Faber waarschuwde voor de gevolgen: “Als wij zo doorgaan, dan wil geen agent meer de straat op. Hiermee komt de democratische rechtsstaat onder vuur.”

Vergelijking me Amerikaanse ICE
Het voorstel voor meer gezichtsbedekking valt niet bij iedereen in goede aarde. Aan de talkshowtafel van Moggré spreekt voormalig BIJ1-leider Sylvana Simons dinsdagavond zich kritisch uit tegen de anonimiteit van agenten. Hierbij maakt zij een scherp onderscheid tussen grootschalige ordehandhaving door de Mobiele Eenheid en alledaagse politieoptredens op straat.

Vooral bij die laatste categorie ziet zij risico’s. “De weg naar agenten, overheidsdiensten met een geweldsmonopolie, die gemaskerd hun werk doen, dat is een hele gevaarlijke,” zei Simons. Het beeld van agenten zonder zichtbaar gezicht riep bij haar direct associaties op met ICE-optredens in de Verenigde Staten. Volgens haar moet Nederland daar “heel ver vandaan blijven”.

Agenten worden uitgescholden, voortdurend gefilmd en moeten soms zelfs onderduiken. Online circuleren steeds vaker beelden van incidenten, waarbij ook foto’s en contactgegevens van agenten worden gedeeld. De politiebonden pleiten daarom voor gezichtsbedekkende kleding bij alle… pic.twitter.com/PttCzhmDqb

— Pauw & De Wit (@pauwendewit) February 10, 2026

Transparantie en toezicht
Een belangrijk punt in haar betoog was de controle op politiegeweld. Simons uitte kritiek op de manier waarop geweldsincidenten worden onderzocht. Ze wees erop dat onafhankelijke politie-onderzoeken vaak intern plaatsvinden. Dat maakt ze volgens haar niet volledig onafhankelijk. “Ik denk dat het heel belangrijk is dat we daar open en eerlijk over zijn,” zei zij aan tafel.

In dat licht pleitte Simons voor een sterker en consequenter gebruik van bodycams. Niet als instrument onder regie van de agent zelf, maar met vaste protocollen. “Juist als je een geweldsmonopolie hebt, heb je een extra verantwoordelijkheid,” stelde zij. Bodycams kunnen volgens haar bijdragen aan zowel de veiligheid van burgers als die van agenten, mits niet de individuele agent bepaalt wanneer de camera aangaat, welke beelden worden bewaard en wat wordt gedeeld. 

Politie ziet dilemma’s
De politie erkende aan de talkshowtafel dat bodycams waardevol zijn, maar wees ook op praktische en privacybezwaren. Agenten dragen de camera’s al, maar zetten die zelf aan bij dreigende situaties. Continu filmen is technisch en juridisch niet haalbaar. Over gezichtsbedekking was de toon terughoudend. De politie wil zichtbaar blijven, maar ziet ook dat er situaties zijn waarin dat niet kan. Per inzet wordt beoordeeld of afscherming nodig is, bijvoorbeeld bij gespecialiseerde eenheden of risicovolle aanhoudingen.

Simons bleef daar kritisch op. Voor haar ligt het kernprobleem niet bij de bescherming van agenten op zichzelf, maar bij het gevaar dat anonimiteit het vertrouwen tussen burger en politie aantast. “Gemaskerd optreden van wat ik even alledaagse agenten noem, dat lijkt me ongelooflijk ongewenst,” zei zij. Volgens Simons moet de oplossing vooral gezocht worden in transparantie en betere procedures, niet in verdere afscherming.