Als Lara vertrekt, moet haar dochter ook weg. Dus blijft het gezin vastzitten in een appartement van 70 vierkante meter, terwijl de woonomgeving volgens haar hard achteruitgaat.

“Er zijn veel Eritreeërs, Somaliërs en Syriërs ingetrokken”, zegt Lara. Volgens haar is de sfeer in het gebouw veranderd. “Die gedragen zich anders: ze barbecueën op het balkon, gooien afval over de balustrade. We vinden uitwerpselen en urine in de lift. Ook onze allochtone buren, die hier al langer wonen, beklagen zich.”

Dochter terug in meisjeskamer
De dochter van Lara is 24. Twee jaar geleden keerde zij terug naar huis. Ze huurde eerst samen met een jongen, maar die kreeg een relatie en vertrok. De huur van bijna 1900 euro kon zij alleen niet betalen.

Sindsdien woont zij weer in haar oude kamer. Lara noemt dat “vrijheidsbeperkend” voor het hele gezin. “Een vrouw van 24, in haar meisjeskamer, van wie het leven on hold staat.” Haar dochter kan nauwelijks vrienden ontvangen. Ook wil ze volgens Lara niet aan een relatie beginnen zolang ze geen eigen woonruimte heeft.

Verhuizen lukt niet
Lara wil graag weg. Maar op een woning in haar geboorteplaats Krimpen aan den IJssel stond ze 1400e op de lijst. “Om te huilen. Het voelt alsof we in de val zitten.”

De situatie laat volgens haar zien hoe vast de woningmarkt zit. Jonge Nederlanders vinden geen plek, terwijl gezinnen die willen doorstromen ook niet wegkomen. Daardoor blijven volwassen kinderen thuis en blijven ouders hangen in woningen die zij eigenlijk willen verlaten.