Says who? Nou, Melkert dus. Het voorwendsel om hem uit te nodigen is dat hij “oud-partijleider” is. Bovendien de “eerste” die zich uitspreekt. Nou, die willen we horen, niet?

Natuurlijk niet! Melkert is de man die de PvdA een desastreuze verkiezingsuitslag bezorgde, omdat hij geen idee had wat in de samenleving leefde. Ook niet onder zijn eigen electoraat. In de recente NPO-serie Het jaar van Fortuyn (die eigenlijk meer over de wereldvreemde Melkert ging dan over de hemelbestormer Fortuyn) werd het nog eens pijnlijk duidelijk. De man heeft geen idee in wat voor samenleving hij leeft. Hij leeft in een fantasiewereld van “zwakke mensen” die Ad Melkert tot zijn denkbeeldige clientèle heeft bestempeld, terwijl de hele wereld kon zien dat Melkert en de denkbeeldige PvdA die hij voorstond, het contact met de werkelijkheid verloren had.

Dat zeg ik niet.

Dat zeggen zijn politieke concurrenten niet (Wilders en Baudet).

Dat is het wat van het scherm spat in een dramaserie die is (1) gemaakt door geestverwanten van Melkert, (2) gespeeld door acteurs die sympathiseren met Melkert en (3) wordt uitgezonden door een omroep die Melkert een warm hart toedraagt.

Uitgerekend die man gaat OP1 van stal halen als het orakel dat mag vertellen waarom de huidige linkse samenwerking geen goed plan is.

Slechts op één manier zou de uitzending van OP1 relevant kunnen zijn. Namelijk zo: als Ad zegt A, dan zal het wel B zijn. Zegt Ad B, dan zal het wel A zijn. Doe altijd precies het omgekeerde van wat Ad aanbeveelt, want dat is de weg naar succes. Dát zou nog een enigszins zinnig motief zijn om naar Ad te luisteren.

Maar dat gebeurde helemaal niet bij OP1. Charles Groenhuijsen zat maar te knikken. Het zogenaamde “doorvragen” wat de ombudsman als voorwaarde voor aanwezigheid in het publieke bestel formuleert was totaal, maar dan ook totaal afwezig. Logisch. Dat is altijd afwezig in de praatprogramma’s van de NPO. Het zijn altijd onderonsjes van geestverwanten. Alleen bij Ongehoord Nederland wordt deze norm nu van stal gehaald en ingezet tegen de voorgenomen censuur van wat bij ON gezegd wordt.

Maar we zitten in zwaar weer. De messen worden geslepen, want alle programma’s moeten weer worden zoals dit programma met Melkert: een door de gehele samenleving betaalde reclame voor een klein politiek segment van die samenleving. Wie dat ontmaskert, is rechts. Blijf je bij die opvatting na een aangeboden mogelijkheid tot correctie, dan ben je “radicaal rechts”. Hou je ondanks intimidatiepogingen dan nog vol, dan ben je “extreem rechts”.

En de NPO is er toch niet voor “extreem rechts”?

Paul Cliteur is de auteur van: Het Atheïstisch Woordenboek (2015).