Het morele failliet van Nederlandse gemeenten
Jarenlang wordt er al schimmig gedaan door gemeenten over exact welk percentage huurwoningen met voorrang wordt toegekend aan statushouders. Huurwoningen die daarmee uiteraard niet meer beschikbaar zijn voor Nederlanders. Starters bijvoorbeeld, jonge mensen die nu nog bij hun ouders wonen en graag een gezin willen starten. Maar niet alleen starters vinden geen woning meer, ook andere Nederlanders, die bijvoorbeeld midden in de afwikkeling van een echtscheiding zitten, of waarvan de thuissituatie niet langer houdbaar is.
De gemeenten hebben de verplichting om binnen 12-weken voor statushouders een woning beschikbaar te hebben, 12-weken ten opzichte van het landelijk gemiddelde van 12-jaar voor Nederlandse woningzoekenden. En da’s het gemiddelde, bij veel gemeenten is die wachttijd langer, veel langer zelfs, maar liefst 17 tot 22 jaar. Stelt u zich eens voor dat u als geboren en getogen Nederlander met een vaste baan 22 jaar moet wachten op een huurwoning en dat een statushouder, iemand die nog nooit iets heeft bijgedragen aan de Nederlandse samenleving en daar ook geen deel van uitmaakt, binnen 12-weken een woning krijgt, da’s toch onverteerbaar?
